Przykłady obcych gatunków opis

100 %
0 %
Information about Przykłady obcych gatunków opis
Education

Published on March 1, 2014

Author: magdalenamg

Source: slideshare.net

Dąb czerwony Quercus rubra Rodzina: Bukowate Fagaceae Dąb czerwony – bliski krewny rodzimych dla Europy dębu szypułkowego i bezszypułkowego, dorasta do 25 m wysokości. Od gatunków rodzimych można go odróżnić po nieco większej blaszce liściowej, której klapy, w odróżnieniu od naszych dębów, nie są zaokrąglone lecz ościsto zakończone. Ponadto jesienią jego liście z reguły intensywnie przebarwiają się na czerwono, a następnie na brązowo. Inny kształt mają też żołędzie tego gatunku – są one krótsze i bardziej pękate, niż te wytwarzane przez nasze rodzime gatunki. Zagrożenie. Zagrożenie ze strony tego gatunku polega na ograniczaniu różnorodności gatunkowej płatów roślinności, do których wkracza, głównie ze względu na to, że jego liście po opadnięciu trudno się rozkładają, uniemożliwiając wzrost innym roślinom. Ma bardzo niskie wymagania siedliskowe, co powoduje, że szybko się rozprzestrzenia i konkuruje z rodzimymi gatunkami drzew. Zwalczanie. Powinno polegać przede wszystkim na niedopuszczaniu do rozwoju okazów dębu czerwonego na obszarach o dużych walorach przyrodniczych. Tam, gdzie już są obecne w drzewostanie, powinny być stopniowo usuwane w trakcie jego przebudowy, dotyczy to również młodych okazów, które mogą pojawiać się w takich miejscach jeszcze przez długi czas. Róża pomarszczona (róża fałdzistolistna) Rosa rugosa Rodzina: Różowate Rosaceae Krzew dorastający do 1–2 m wysokości, wytwarzający liczne odrosty korzeniowe. Jego pędy są grube, pokryte różnej wielkości kolcami, a liście, złożone z 5–9 listków, są pofałdowane, z wierzchu połyskujące, spodem szarozielone, kutnerowato owłosione. Kwiaty, o średnicy 6– 12 cm, mają najczęściej barwę purpurowo-czerwoną, rzadziej białą, pojawiają się od czerwca do późnej jesieni. Owocnia jest czerwona, kulista, od góry spłaszczona, o średnicy 2–2,5 cm. Zarówno owoce jak i płatki kwiatów tego gatunku są bogate w witaminę C, w związku z czym często wykorzystuje się je do produkcji różnego rodzaju przetworów. Dziś w Polsce należy do najczęściej sadzonych krzewów ozdobnych w parkach, a w niektórych regionach także wzdłuż dróg i torów kolejowych, dla ochrony ich przed nawiewaniem śniegu. Gatunek ten jest odporny na mrozy i suszę, ma małe wymagania glebowe – dobrze sobie radzi na terenach piaszczystych, dlatego chętnie wprowadzano go także do utrwalania wydm nadmorskich, m.in. na terenie należącym do Słowińskiego Parku Narodowego. Zagrożenia. Gatunek ekspansywny, jeżeli jego populacje nie są pod kontrolą – może zarastać duże powierzchnie, zagłuszając inne rośliny. Największe zagrożenia stwarza dla płatów muraw kserotermicznych, na których może tworzyć własne monokultury. Zwalczanie. Najlepsze rezultaty usuwania roślin tego gatunku dają metody mechaniczne – jednak samo karczowanie części nadziemnych nie przynosi efektów, konieczne jest również wyorywanie lub wykopywanie części podziemnych.

Barszcz Sosnowskiego i barszcz Mantegazziego to bardzo podobne do siebie gatunki będące największymi roślinami zielnymi na świecie – wysokość ich łodyg dochodzi nawet do 5 metrów (zazwyczaj ok. 2–2,5), a średnica do 12 cm. Same baldachy mają do 60 cm średnicy, a liście do 3 m długości, liście są słabiej podzielone, a poszczególne ich odcinki tępo zakończone. Oba gatunki pochodzą z Kaukazu. Występują nad brzegami cieków, w zbiorowiskach ziołoroślowych, na przydrożach, leśnych okrajkach i na nieużytkach. Często spotykane są w sąsiedztwie zabudowań i pól należących do byłych PGR-ów, mimo że już dawno zrezygnowano z ich uprawy. Jest niebezpieczną rośliną powodującą poważne oparzenia skóry podczas bezpośredniego kontaktu, a u osób uczulonych poparzenia mogą być spowodowane się nawet bezdotykowo Zagrożenia. Oba gatunki barszczu należą w naszych warunkach do roślin najniebezpieczniejszych dla zdrowia ludzi i zwierząt – ich sok zawiera furanokumarynę, która przenikając przez skórę, powoduje efekt fotodynamiczny, objawiający się silnymi oparzeniami, nawet II i III stopnia. Parzące są liście i łodygi tych roślin (te drugie, często wykorzystywane przez dzieci jako dmuchawki, były przyczyną groźnych poparzeń). Oprócz tego, barszcze wywierają również negatywny wpływ na rodzime składniki zbiorowisk roślinnych. Zwalczanie. Podobnie, jak w przypadku innych roślin wieloletnich, nie wystarczy koszenie części nadziemnych tych roślin. Najlepsze efekty przynosi metoda kombinowana – czyli zastosowanie koszenia (karczowania) w połączeniu ze stosowaniem środków chemicznych (Roundup) oraz wykopywaniem części podziemnych. Uzyskaną biomasę najlepiej spalić. Trzeba jednak pamiętać, że środków chemicznych nie można stosować w pobliżu wód i na obszarach chronionych.

Nawłoć późna Solidago giganteai nawłoć kanadyjska Solidago canadensis Nawłocie, podobnie jak wiele innych gatunków z rodziny złożonych, wytwarzają drobne kwiaty zebrane w kwiatostany zwane koszyczkami i, co bardzo istotne, duże ilości owocków zaopatrzonych w aparaty lotne, ułatwiające rozsiewanie ich przez wiatr na duże odległości. Byliny dorastają zwykle do 2 m wysokości, które przybyły do Europy w połowie XIX wieku. Zostały tu sprowadzone w celach ozdobnych, ale również jako pożytek dla pszczół. Zagrożenia. Zagrożeniem wynikającym z obecności nawłoci jest ich szybkie rozprzestrzenianie się i wypieranie rodzimych gatunków. Obie nawłocie należą do grupy uciążliwych i trudnych do wytępienia roślin. Opanowują siedliska ruderalne i zaniedbane łąki – wystarczy zarzucić użytkowanie takich powierzchni na kilka sezonów, aby – oprócz postępującej sukcesji drzew i krzewów – ułatwić wkroczenie nawłociom. Duża produkcja nasion oraz rozbudowany system podziemnych kłączy powodują, że rośliny szybko stają się dominantami w zbiorowiskach roślin zielnych, jeśli liczebność ich populacji nie jest kontrolowana. Zwalczanie. Ograniczanie występowania nawłoci jest trudnym i pracochłonnym procesem. Jeżeli ich rozprzestrzenienie nie jest jeszcze duże na danym obszarze, to należy wykopywać poszczególne kępy. Jeżeli natomiast zajęte są większe obszary, np. łąk lub nieużytków, a warunki siedliskowe nie pozwalają na użycie ciężkiego sprzętu do wyorania kłączy, to najprostszym sposobem ograniczenia ekspansji nawłoci jest regularne koszenie (nawet kilka razy w roku) przed okresem ich kwitnienia. Niecierpek gruczołowaty, n. himalajski, Niecierpek gruczołowaty uznawany jest w Polsce za gatunek inwazyjny, groźny dla rodzimej przyrody. Jego wprowadzanie do środowiska lub przemieszczanie w środowisku przyrodniczym jest zabronione przez Ustawę o ochronie przyrody z 2004 roku. Od 2012 roku także jego import, posiadanie, prowadzenie hodowli, rozmnażanie i sprzedaż wymagają specjalnego pozwolenia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Nieprzestrzeganie wymienionych ograniczeń według ustawy o ochronie przyrody jest wykroczeniem podlegającym karze aresztu lub grzywny pieniężnej. . Wykazuje szeroką tolerancje środowiskową, rośnie na glebach wilgotnych, bogatych w substancje pokarmowe. Występuje najobficiej nad rzekami, na skrajach lasów łęgowych, w ziołoroślach nadrzecznych.

Mrówka faraona Monomorium pharaonis Zamieszkuje ludzkie siedziby. Najcz ęstszymi miejscami występowania są zamknięte przestrzenie o wilgotności około 80% i temperaturze 25-30 °C blisko miejsc stanowiących źródło wilgoci takie jak kuchnie, łazienki (np.: szczeliny w ścianach, wolne przestrzenie pod kafelkami). Na gniazda zaadaptowane mogą być też mniej typowe miejsca jak niedomknięte pudełka czy kasety video. Szrotówek kasztanowcowiaczek Powszechnie uznawany za szkodnika kasztanowców ponieważ wskutek jego żerowania na zajętym liściu powstaje brązowa plama. ). Naturalnym wrogiem tych motyli jest: sikora modra, sikora bogatka i sikora uboga. Główną przyczyną jego rozprzestrzeniania się w Europie jest przenoszenie motyli oraz liści z larwami przez transport samochodowy. Stwierdzono, że jako pierwsze zasiedla kasztanowce rosnące przy arteriach ruchu. Z tych drzew przenoszony jest dalej przez ludzi, zwierzęta, wiatr i samochody na inne drzewa. Poczwarki zimują w opadłych liściach kasztanowców. Wytrzymują nawet temperatury dochodzące do -25 °C. W Polsce szkodnik ten rozwija zwykle od 3 do 4 pokoleń w ciągu roku. Rak pręgowaty, rak pręgowany, rak amerykański Rozpowszechnił się potem na większość obszaru Europy. Powodem introdukcji była jego odporność na dżumę raczą, która powodowała wtedy masowe śnięcie europejskich raków. Nowy gatunek okazał się jednak nieprzydatny gospodarczo, ze względu na małe rozmiary i gorszy smak. Wypiera ze środowiska naturalnego inne raki (szlachetnego i błotnego), ze względu na swoją odporność na niekorzystne warunki środowiska i choroby (jest nosicielem dżumy raczej). Od pozostałych gatunków różni się przede wszystkim charakterystycznymi czerwonymi pręgami na ogonie, od których pochodzi jego nazwa. Rak pręgowany jest uważany za gatunek szkodliwy (gatunek inwazyjny). Nie wolno go wprowadzać do zbiorników wodnych, a nawet jeżeli zostanie wyłowiony nie można go wypuścić z powrotem. - Norka amerykańska wizon (Neovison vison) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny łasicowatyczostała sprowadzona do Polski w latach 30-tych XX wieku jako zwierzę hodowane z przeznaczeniem na futro. Jest wielce prawdopodobne, że niektóre osobniki uciekły z ferm futrzarskich i zaadoptować się na terenach podmokłych i brzegach rzek. Zwierzę to szczególnie upodobało sobie Dolinę Fordońską, Dolinę Środkowej Wisły oraz Nizinę Wielkopolsko-Kujawską. Norki niszczą przede wszystkim populacje ptaków gniazdujących nad wodą poprzez wybieranie im jaj, polowanie na pisklęta i ptaki dorosłe. Dlatego też w miejscach występowania głuszca i cietrzewia można polować na norki przez cały rok, ale na pozostałym terenie jest objęta okresem ochronnym od początku kwietnia do końca lipca. Jednakże zainteresowanie myśliwych polowaniem na nią nie jest zbyt duże.

Wiewiórka szara. Wykańcza europejskie wiewiórki rude, bo przenosi choroby, które zabijają tylko jej kuzynów. Poza tym sieje spustoszenie w lasach, bo zabija drzewa obgryzając korę wokół pnia u podstawy ich koron. Na szczęście nie ma jej jeszcze wolno żyjącej w Polsce, ale wystarczy, że jedna para ucieknie z hodowli, żeby zapoczątkować całą populację. Tak się stało we Włoszech i Wielkiej Brytanii, gdzie straty są olbrzymie.

Add a comment

Related presentations

Related pages

Przykłady obcych gatunków opis - Education

Przykłady obcych gatunków 1. Dąb czerwony Quercus rubrRodzina: Bukowate Fagaceae 2. Róża pomarszczona (róża fał ...
Read more

Gatunki obce w Polsce - Instytut Ochrony Przyrody PAN

Największa baza danych o inwazjach biologicznych w Polsce zawierająca informacje o ponad 1000 gatunków obcych
Read more

Inwazyjne gatunki obce - European Commission | Choose your ...

Osiedlanie się najbardziej szkodliwych inwazyjnych gatunków obcych zagrażających bioróżnorodności w regionie paneuropejskim. Źródło: EAŚ, 2007.
Read more

Znajdź przykłady wprowadzenia obcych gatunków do ...

Znajdź przykłady wprowadzenia obcych gatunków do ekosystemu (gatunki inwazyjnej) opisz, jak zwalcza się jego skutki
Read more

Gatunki obce w Polsce - bloog.pl

Gatunki obce w Polsce Wszystko na temat gatunków obcych w Polsce. - Serwis Blog w Wirtualna Polska S.A. - pierwszy portal w Polsce.
Read more

Gatunek alochtoniczny – Wikipedia, wolna encyklopedia

Lista gatunków roślin i zwierząt obcych w Polsce ...
Read more

Szablon:Takson infobox/przykłady – Wikipedia, wolna ...

Przykłady dla {{takson infobox}} z polskimi skalami ochrony dosztukowanymi oraz zażyczonymi poprawkami i uzupełnieniem parametrów cech dla bakterii.
Read more

Gatunki inwazyjne w Polsce. Gatunki obce zasiedlające ...

GATUNKI INWAZYJNE DOTARŁY DO POLSKI. Aktualna baza gatunków obcych w Polsce obejmuje ponad 1000 rekordów. Pośród setek obcych gatunków roślin ...
Read more