Dzikie koty

100 %
0 %
Information about Dzikie koty
Education

Published on May 23, 2008

Author: Cirilla

Source: authorstream.com

DzIkIe KoTy : DzIkIe KoTy Czyli..wszystko o kotach dzikich, o ich budowie, zachowaniach, oraz o naszym domowym pieszczochu..:] Slide 2: Ogólnie o kotach Koty domowe czyli felis catus, są to małe drapieżne ssaki. Takiego kotka możemy spotkać teraz równie dobrze w domu jak i w naszej piwnicy czy ogrodzie. Ale nasze małe pieszczochy mają dalekich krewnych... Ale o tym później  :  Część naukowców twierdzi, że nasz kot, pochodzi od dzikiego kota nubijskiego, inni że od kota pustynnego lub stepowego, jeszcze inni szukają jego przodków wśród płowych kotów egipskich. Niektórzy badacze dołączają do tych przodków europejskiego żbika. :  Większość dzikich kotów żyje samotnie i poluje nocą. Koty mają bardzo dobrze rozwinięte zmysły, co umożliwia im sprawne poruszanie się, dobre widzenie, słyszenie najlżejszych szmerów i zwietrzenie innego zwierzęcia nawet w ciemności. Mały kot zabija swą ofiarę natychmiast i zazwyczaj zjada ją szybko, by w razie niebezpieczeństwa umknąć na drzewo lub schronić się w jakiejś kryjówce. A teraz krótko o budowie.. : A teraz krótko o budowie.. W ciemności źrenice kota bardzo silnie się rozszerzają, aby wpuścić do wnętrza oka jak najwięcej światła   W jasnym świetle, zwężają się w malutkie szparki u małych kotów, albo w małe kółka u większości dużych kotów  ...ciąg dalszy o oczkach..:] : ...ciąg dalszy o oczkach..:] W nocy kot widzi ok. 6 razy lepiej niż człowiek, ponieważ w oczach ma irydyzujący nabłonek naczyniówki (tapetum lucidum) złożony z warstw specjalnych komórek odblaskowych. Te swoiste reflektory świecą w ciemności, gdy padnie na nie światło. Ruchy: : Ruchy: Koty są niezwykle sprawne ruchowo: chodzą, stawiając jednocześnie przednią prawą i lewą tylną nogę i na odwrót. Ruchy kotów odznaczają się przysłowiową płynnością i elegancją, charakterystyczną dla istot o gibkim ciele ze sprężystymi połączeniami elementów kośćca, miękkimi podeszwami i okrywą ciała. :  Chód jest najczęstszą formą poruszania się kotów. Poruszają się przy tym stosunkowo wolno - zależnie od gatunku - najczęściej kilkaset metrów do dwóch kilometrów na godzinę. Ponieważ w ciągu doby często odpoczywają, pokonują w tym czasie zwykle nie więcej niż kilka-kilkanaście kilometrów. Mogą biegać tylko na krótkich dystansach, bo giętki kręgosłup kotów uruchamiany jest w czasie biegu przez liczne grupy mięśni, co powoduje znaczny wydatek energetyczny i wywołuje rychłe zmęczenie. :  Toteż polujące koty nie zamęczają swej ofiary długotrwałym pościgiem, jak to czynią psy. Niektóre gatunki dobrze i chętnie pływają (tygrys, jaguar, taraj, kot bengalski). W pogoni za ofiarą koty wykonują nieraz kilkumetrowe skoki. Typowym dla kotów sposobem poruszania się podczas polowań jest skradanie się polegające na przesuwaniu ciała na podkurczonych nogach, z brzuchem dotykającym ziemi. :  Koty, zwłaszcza gatunki małe, potrafią też zręcznie wspinać się na drzewa, w czym celuje margaj. Czasem jednak niektóre z nich, na przykład koty domowe, mają wielkie problemy ze schodzeniem. Spadając z dużej wysokości, nie zawsze, wbrew powszechnej opinii, wychodzą z tego cało, mimo że najczęściej obracają się łapami ku dołowi. :  Spadając nawet z dużej wysokości, koty zawsze robią wrażenie, że spadają na cztery łapy. Kot ma tak rozwinięty układ nerwowy, że nawet w trakcie spadania może odzyskać równowagę, co pozwala mu uniknąć uszkodzenia głowy lub miękkich części ciała podczas upadku. Jest wiele prawdy w starym porzekadle o "dziewięciu kocich żywotach", ponieważ kot dzięki szybkim reakcjom może wyjść cało z opresji, które inne zwierzęta przypłaciłyby życiem. Jęzorek :P : Jęzorek :P Normalna, szorstka powierzchnia języka ssaków, rozwinęła się u kota w twarde, rogowe brodawki, które są zwrócone do tyłu. Pomagają one kotu oddzielać mięso od kości, a kotu domowemu również nabierać rozcieńczone pokarmy i podawać je do gardła. Kot może także wygiąć język jak łyżkę do chłeptania wody lub posługiwać się nim jak zgrzebłem podczas czyszczenia futra. ...uszka... : ...uszka... Słuch odgrywa istotną rolę u kota. Stosunkowo duże, stojące uszy kota pozwalają mu wychwycić najbardziej delikatne dźwięki, rozróżniać je i precyzyjnie lokalizować. Małżowiny uszne kota są ruchliwe, co pozwala na ustawianie ich w kierunku źródła dźwięku. Kot znacznie lepiej słyszy wysokie dźwięki (do 45 kHz ) niż człowiek (do17 kHz ) Ucho wewnętrzne zawiera doskonale rozwinięty narząd równowagi, który pozwala mu wybrać właściwy kierunek, nawet po wykonaniu wielu zwrotów. ....zębiska... : ....zębiska... Kot ma uzębienie typowe dla drapieżników: 30 zębów, w tym 4 kły. Służą one do chwytania ofiary i rozrywania mięsa na mniejsze kawałki. Niektórzy naukowcy twierdzą, że rozstaw kłów odpowiada odległości między kręgami szyjnymi potencjalnej ofiary. Nasz kot ma tak ustawione kły, by mógł zapolować na mysz. ...łapy...łapy...cztery łapy... : ...łapy...łapy...cztery łapy... Kocie łapy mają ciekawą budowę anatomiczą. opuszki, rodzaj oduszeczek, znajdujące się na spodzie łap składają się z mocnej tkanki łącznej i wielu elastycznych włókien, co umożliwia niemal bezszelestne poruszanie się kota. Ponadto poduszeczki te służą jako amortyzatory" podczas skoków po zdobycz lub z wysokości. Zauważono, że podczas biegu opuszki łap kota są małe i wąskie, ale w czasie lądowania po skoku znacznie zwiększają swoją powierzchnię. W opuszkach łap znajdują się gruczoły potowe i zakończenia nerwów wrażliwe na dotyk. Kot ma opuszki na wszystkich czterech łapach. ...noseczek... : ...noseczek... Nos kota jest szczególnie wyczulony na zapach związków chemicznych zawierających azot. Umożliwia mu to odrzucenie pokarmów, które zaczynają rozkładać się Szczególnie przyjemnych doznań węchowych dostarcza kotom roślina zwana kocimiętka (Nepeta cataria). Kot lubi się w niej tarzać i wylegiwać, ponieważ roślina ta zawiera olejek eteryczny, chemicznie spokrewniony z substancję wydzielaną z moczem przez kotkę. Można powiedzieć, że kocimiętka bardziej "bierze" kocury niż kotki. Jest ona dla kota niesamowicie podniecająca. Inna roślina - waleriana - może wywołać podobną reakcję . ...wibrysy... : ...wibrysy... Podstawowymi narządami dotyku u kota są włosy czuciowe ( wibrysy ) tworzące wąsy. Są to bardzo wrażliwe włosy , których nasada w skórze w sąsiedztwie zakończeń nerwowych. Dzięki ruchom wibrysów kot kontroluje swoje poczucie równowagi , orientuje się w przestrzeni i zbiera informacje dotyczące środowiska . W przeciwieństwie do innych włosów, wibrysy stale rosną— w miarę jak ścierają się ich końce . Porozumiewanie się : Porozumiewanie się O porozumiewaniu się między zwierzętami mówimy, jeśli jeden osobnik wysyła sygnał zawierający informację, a drugi nań odpowiada. Przekazywanie informacji u kotów może następować zarówno w sposób bezpośredni, jak i pośredni. Ten pierwszy służy do komunikacji z konkretnymi osobnikami, podczas gdy przy drugim odbiorca informacji jest najczęściej nieznany i nie zawsze odczytuje on informację zgodnie z intencjami nadawcy. podłoża lub obiektów). .........c...d....... : .........c...d....... Koty używają do komunikacji sygnałów wzrokowych, słuchowych, zapachowych i dotykowych. Wszystkie sposoby wykorzystywane są zarówno w celu odnajdowania partnerów płciowych, utrzymywania kontaktów między matką i potomstwem, jak i zmniejszania ryzyka fizycznych kontaktów w sytuacjach konfliktowych. Sygnały wzrokowe służą do przekazywania informacji bezpośrednio (mimika, postawa ciała) oraz pośrednio (drapanie, stawanie na sztywno wyprostowanych nogach. W ten sposób kot, próbując powiększyć swoje rozmiary, okazuje własną dominację i agresywne nastawienie w stosunku do oponenta. Osobnik, który chce ukazać uległość - przeciwnie - przypłaszcza się do ziemi i tuli uszy do głowy, sprawiając wrażenie mniejszego i nieskorego do ataku. Wiele gatunków kotów ma na tylnej stronie uszu jaśniejsze plamy. W sytuacjach konfliktowych kot przekręca i przypłaszcza do głowy uszy, które kontrastują wówczas z tłem, podkreślając wagę przekazywanej wiadomości. ...kończymy o koteczkach.... : ...kończymy o koteczkach.... No i to będzie wszystko a’propos naszych malutkich pieszczochów...teraz przechodzimy do ich dalekch kuzynów...dzikich kotów... DzIkIe KoTy......część właściwa : DzIkIe KoTy......część właściwa Dzikie, czy też wielkie koty, jest to grupa drapieżnych ssaków, żyjących na większości kontynentów, które budową ciała są podobne do...kota, którego opisałam wcześniej :] Lew : Lew Lew (Panthera leo) zamieszkuje Afrykę na południe od Sahary oraz część Indii. Dawniej występował też na południu Europy i Środkowym Wschodzie. Najczęściej można go spotkać w sawannach i regionach, które ciągną się wzdłuż pustyń. Budowa : Budowa Jest to wspaniałe zwierzę z rodziny wielkich kotów. Ubarwienie sierści przechodzi od jasnego piasku do koloru płowego, a nawet brunatnego. Ciemniejszy na czole i grzbiecie, jaśniejszy na podbrzuszu. Szerokie łapy uzbrojone są w silne wysuwane pazury. Uszy - małe, okrągłe. Oczy - koloru brunatnego. Ogon samca zakończony jest chwostem, który kryje coś w rodzaju zrogowaciałego kolca. Samiec może ważyć ok. 250kg, a, samica ok. 180. Jest mniejsza i nie posiada charakterystycznej grzywy. Zwyczaje : Zwyczaje Ryki lwa można usłyszeć zwłaszcza o zmierzchu. Słychać je w promieniu ośmiu kilometrów. W ten sposób zaznacza swoje panowanie i wyraża zadowolenie z powodu pełnego żołądka. Lew jest zwierzęciem stadnym. Prawie nigdy nie żyje samotnie - zawsze w parze lub w rodzinie. Rodzina liczy od jednego do siedmiu dorosłych samców - braci lub kuzynów, od czterech do dwunastu dorosłych samic - sióstr lub kuzynek i kilka małych. Ale w niektórych regionach spotyka się stada liczące 20 - 25 sztuk. W grupach polują na większą zwierzynę, na bawoły, a nawet żyrafy. Gdy rodzina jest zbyt liczna, dzielą się na mniejsze grupy. Z nieznanych przyczyn rodzina niekiedy opuszcza samca. Jego życie staje się ciężkie, gdyż trudno mu polować w pojedynkę. Inne grupy nie akceptują go, może odżywiać się tylko resztkami z ich pożywienia. Stare samice - wprost przeciwnie - pozostają w rodzinie i mogą jeść z innymi samcami. Jeśli rodzina jest za duża, młode samice są przepędzane. Grzywiaste.. : Grzywiaste.. Samiec lwa jest jedynym przedstawicielem rodziny kotów, który posiada grzywę. Długo sądzono, że grzywa chroni go przed ostrymi pazurami innych osobników. Myślano również, że niektóre lwy nie posiadają jej wcale. W rzeczywistości utraciły ją w gęstych i kolczastych zaroślach. W zależności od regionu, grzywy są małe lub bardzo okazałe. Istnieje sześć odmian lwa: berberyjski - z okolic gór Atlasu, przylądkowy, senegalski, indyjski, katanga, perski. Nieznacznie różnią się od siebie. Lew berberyjski ma czarną grzywę wokół głowy, szyi, klatki piersiowej i brzucha. Grzywa lwa z terenów Afryki Zachodniej i Centralnej jest o wiele mniej gęsta. Lwy żyjące w Kenii mają na całym ciele okrągłe, brązowe plamy. Powierzchnia waha się od 20 do 400 km2, w zależności od wielkości grupy i obfitości zwierzyny. Im mniej zwierząt, tym większe terytorium. Obszary rodzinne mogą na siebie zachodzić, ale każdy z nich posiada strefę zarezerwowaną tylko dla jednej rodziny. Lwy nigdy nie opuszczają swych terenów. Lubią przebywać w rumowiskach skalnych lub gęstych zaroślach. Chętnie odpoczywają w cieniu drzew i na termitierach. Lwy, które żyją w jednej rodzinie, wiąże solidarność. Wspólnie patrolują swój obszar - granice naznaczają moczem. razem walczą z obcymi samcami. …miłość czy kochanie…? : …miłość czy kochanie…? Lwy i lwice osiągają wiek dojrzałości seksualnej między trzecim a czwartym rokiem życia. Nie mają ustalonego okresu godów. Samica akceptuje samca wielokrotnie w ciągu roku. Przerwy w okresach rui mogą trwać od dwóch tygodni do kilku miesięcy. Lwy należące do tej samej rodziny nie walczą między sobą o jedną samicę. Gdy samica jest w okresie rui, akceptuje jednego z nich. Oddala się ze swym wybrankiem, ocierając się o jego ciało. Łagodnie mruczy i, wznosząc ogon, przybiera pozycję sfinksa. Samiec układa się na niej, chwyta kłami za kark i wydaje z siebie ryk. To nie trwa dłużej niż dziesięć sekund. Lew błyskawicznie się wycofuje, gdyż samica zawsze rzuca się na niego z pazurami, a potem przewraca się na grzbiet i chwile odpoczywa. Para pozostaje ze sobą od dwóch do pięciu dni. Po 14 tygodniach, z dala od grupy, w gęstych zaroślach rodzą się 2 - 3, czasami cztery lwiątka... …mali psotnicy : …mali psotnicy Są wielkości kotów, całe pokryte ciemnymi plamami. Oczy otwierają między trzecim a piętnastym dniem po urodzeniu. W trzecim tygodniu wyrastają im mleczne zęby. Na łagodne, przywołujące pomruki samicy małe odpowiadają ostrym piskiem. Przez pierwsze trzy miesiące życia lwiątka piją tylko mleko matki. Przepychają się przy jej brzuchu, by dostać się do jednego z czterech sutków. Silniejsze odpychają słabsze, ale te nie rezygnują i biegną do innej samicy z grupy. Tak lwice - matki wymieniają się między sobą dziećmi. Większość z nich ginie w młodym wieku, gubią się lub padają ofiarą hien i panter. Inne znowu zabijane są przez obce samce, które obejmują w posiadanie grupę. Eliminując lwiątka, obce osobniki mogą łączyć się z lwicami. najczęściej jednak młode padają z głodu. Dopuszczane są do jedzenia dopiero wtedy, gdy wszyscy członkowie rodziny zaspokoją głód. Niestety, zazwyczaj nic już z uczty nie pozostaje. Małe piją mleko do szóstego miesiąca życia, liżą krew i zaczynają przeżuwać mięso już w trzecim miesiącu. Gdy ukończą ósmy miesiąc, towarzyszą rodzicom w polowaniach i chwytają mniejsze zwierzęta. Po roku w miejsce zębów mlecznych wyrastają im zęby stałe. Samce są większe od samic. gdy lwiątka osiągną drugi rok życia, samica znowu będzie mogła mieć małe. …trochę więksi psotnicy.. : …trochę więksi psotnicy.. Lwy śpią od 18 do 20 godzin dziennie. Podczas odpoczynku samicy małe bawią się, gryząc pędzelki jej włosów, rosnących na końcu ogona. Wspinają się na jej grzbiet, po czym zjeżdżają na pośladkach na ziemię. Matka jest bardzo wyrozumiała, nawet wtedy, gdy gryzą jej uszy. Na ogół lwica jest dobrą matką. Przez sześć pierwszych tygodni chowa małe w zaroślach. Przenosi je, gdy są zagrożone i żarliwie broni przed atakami samców z grupy, panter, hien i przed człowiekiem. Ale zdarza się również i tak, że samica porzuca swoje pierwsze potomstwo. W większych stadach, prowadzone są tkzw: żłobki, którymi opiekuje się jedna samica, a inne mają spokój. Potem jest zamiana. …pożywienie… : …pożywienie… Żyją wspólnie w małych grupach przez rok lub dwa lata. Potem próbują zająć miejsce innych samców na czele obcych stad. To prowadzi do poważnych starć. Atakowane lwy zawsze bronią się zaciekle, ale w końcu są eliminowane przez młodsze i silniejsze samce, które staną się teraz nowymi reproduktorami. Gdy samce osiągną wiek między trzecim a czwartym rokiem, zdobywaniem pożywienia zajmują się wyłącznie samice, które najczęściej polują bardzo wcześnie rano lub o zmierzchu. Zebry, antylopy i gazele to ich ulubione zdobycze. Lwice zabijają przede wszystkim młode i słabe zwierzęta, co zapobiega rozprzestrzenianiu się epidemii. Jeśli w sawannie znajdą padlinę - zwłoki zwierzęcia, zjadają z równy apetytem. Gdy brakuje pożywienia, lwy chwytają szczury   lub guźca ukrytego w norze. …polowanie… : …polowanie… Lwica wykrywa swą ofiarę węchem lub wzrokiem. Porusza się cicho jak kotka. Ponieważ antylopy są o wiele szybsze, musi podejść do nich jak najbliżej. Czołga się powoli w ich kierunku, do połowy ukryta wśród traw. W odległości dwudziestu metrów zatrzymuje się i zastyga w bezruchu. Nagle rzuca się i w ciągu paru sekund dopada zdobyczy. Może biec z prędkością do 60 km/h, ale tylko na dystansie kilkudziesięciu metrów. Jej atak udaje się raz na pięć prób. Lwica skacze na ofiarę w pełnym biegu i przewraca. Mocną paszczą chwyta za szyję i już nie puszcza. Uderzeniem łapy miażdży kręgi szyjne. Niekiedy chwyta za nozdrza i ściska, aż do uduszenia. …sztuka przetrwania… : …sztuka przetrwania… Cały rytuał ogląda grupa młodych lwów. Najtrudniejszym punktem nauki jest sztuka zabijania ofiary. Lwica porzuca zdobytą zwierzynę, wprowadzi teraz do akcji młode osobniki, które przy pomocy swych ostrych kłów zakończą polowanie. Lwy ucztują przez wiele godzin. Dorosła samica potrzebuje średnio pięciu kilogramów mięsa dziennie, samiec - siedmiu. Lwy nie polują każdego dnia, dlatego często są głodne. Wygłodzone - jednorazowo potrafią pożreć do 30 kg mięsa. Samce jedzą pierwsze. Wybierają wnętrzności i pysk. Potem do zdobyczy dopuszczane są lwice, a na końcu młode. Lwy walczą zaciekle o kęsy mięsa ze zdobyczy. Ryczą, prychają i gryzą się nawzajem. Zdarza się, że w czasie takich kłótni giną lwiątka, pogryzione przez współbiesiadników. na uboczu każdy lew rozszarpuje swój kawał mięsa. Wąsy ociekają im krwią. Najadają się do tego stopnia, że brzuchami dotykają ziemi. Ucztują przy zdobyczy, dopóki nie pozostanie z niej skóra i kości. Lwy opuszczają żerowisko i udają się do wodopoju. Slide 32: Istnieje wiele gatunków lwa. Jednym z nich jest panthera lion krugeri, czyli biały lew. Jest rzadkim gatunkiem i żyje już tylko w rezerwatach w południowej Afryce i w zoo. Wbrew pozorom, nie są to albinosy. Jest to oddzielny piękny gatunek. Biały lew Azjatyckie lwy : Azjatyckie lwy Trzecim i najmniejszym lwem, jest lew azjatycki- panthera leo persica. Choć większość z nas myśli że lwy są tylko z Afryki, lwy azjatyckie, w czasach historycznych, żyły od Grecji, przez Persję, aż do Indii. Teraz występują w Gir Forest w północnych Indiach. Około trzystu lwów żyje w rezerwacie w indyjskim stanie Gujarat. Teraz została tylko namiastka tego co było. Lew azjatycki, różni się tym od zwykłego lwa, że jest mniejszy, oraz ma gęstszą grzywę, która ciągnie się mu aż po brzuch i jaśniejszą sierść. Budowę ma trochę masywniejszą. Po za tymi cechami niczym się nie różni od afrykańskiego lwa. Na tym wspaniałym zwierzęciu zakończę nasz lwi temat  Lampart : Lampart Lampart (Panthera pardus) jeszcze do niedawna występował w całej Afryce, na Bliskim i Środkowym Wschodzie, w całej Azji, od południowych Himalajów aż po północno-wschodnie Chiny. Spotyka się go na Jawie i na małych wyspach Kangean. W XIX wieku powszechnie występował w Afryce Północnej, ale został wytępiony przez kolonizatorów. Lampart nie ma wielkich wymagań. Może żyć w każdym środowisku, pod warunkiem, że ma dostęp do wody i nie brakuje na jego terenie zwierzyny łownej. Spotykany zarówno w tropikalnych lasach Afryki, w gorących dżunglach Indii, gęstych lasach południowo-wschodniej Azji, jak i w chłodnym klimacie regionu rzeki Amur. Znosi suche sawanny Afryki i Azji oraz kamieniste i jałowe wzgórza Półwyspu Arabskiego. Nie przepada za wodą, ale potrafi wspaniale pływać. Żyje w pustynnych rejonach i na polach w pobliżu wiosek lub wielkich miast, m.in. Nairobi. Wędruje po równinach i wysokich górach. Budowa : Budowa Ciało lamparta jest smukłe i wydłużone, bardziej krępe, niż geparda i  bardziej smukłe, niż jaguara. Samiec jest większy od samicy. Lampart ma okrągłe uszy, krótki pysk, umięśniony kark, szerokie łapy, uzbrojone w wysuwane pazury. Porusza się z gracją i nonszalancją. Ale jest to groźny drapieżnik o bardzo dobrze rozwiniętych kłach. Długie, unerwione wąsy - wibryssy - pomagają w poruszaniu się nocą. Błyszcząca sierść na grzbiecie i bokach pokryta jest ciemnymi plamami wielkości grochu lub orzecha (plamki lub rozetki). W żółtych trawach sawanny jest prawie niewidoczny. Posiada świetny refleks. W mgnieniu oka potrafi zniknąć, spłoszony podejrzanym hałasem ...czarna pantera... : ...czarna pantera... Lamparty pochodzące z różnych regionów mają inny wygląd. Nawet w obrębie jednego obszaru różnią się między sobą. Lampart żyjący w lasach jest mniejszy od tego, który żyje w sawannie. Również ubarwienie nie jest jednakowe. Na otwartych i jałowych terenach cętki lamparta są rozmieszczone rzadziej i są jaśniejsze, niż u lamparta z regionów lesistych i wilgotnych. Długo uważano czarną panterę za osobny gatunek. W rzeczywistości mniej lub bardziej czarny kolor sierści zawdzięcza pigmentowi - melaninie. Od czasu do czasu w miocie rodzi się jedna czarna pantera. W pełnym świetle można na jej sierści odróżnić okrągłe plamy - cętki. Czarną panterę można spotkać przede wszystkim w górach Indii i w Malezji - zwłaszcza na Jawie. Mimo groźnego wyglądu, są one podobne do innych osobników i nie są bardziej od nich dzikie. …zwyczaje… : …zwyczaje… Jeśli okolica obfituje w zwierzynę, lampart prowadzi osiadły tryb życia. Samica lamparta posiada własne terytorium, od 10 do 30 km2, które częściowo zachodzi na obszar innych samic. Obszar samca, o wiele większy, może zawierać tereny samic. Samiec naznacza swój teren moczem opryskując pniaki, gałęzie i drzewa, zostawia odchody i ślady pazurów na korze. W ten sposób chroni swój obszar przed intruzami. Lampart poluje na lisy, zające, mangusty, perliczki, węże, jaszczurki, ryby, a szczególnie małpy: geresy, koczkodany, gibbony i pawiany. okolicach, w których lampart został wytępiony, pawiany bardzo szybko się rozmnożyły i zdewastowały uprawy. W Maroku, w Wysokim Atlasie, liczebność małp magot okazała się zgubna dla tamtejszych lasów. Małpy masowo niszczyły młode pędy i łamały gałęzie. Lampart poluje również na guźca, rzeczną świnię oraz młode antylopy. Na grubą zwierzynę, taką jak bawół albo antylopa nigalu poluje bardzo rzadko. ...zachowania... : ...zachowania... Jest dziki i tajemniczy, co bardzo utrudnia obserwację w naturze. W ciągu dnia wypoczywa w gęstych zaroślach albo na gałęziach drzew. Wskakuje tam bez widocznego wysiłku. Kiedy już wygodnie się usadowi, uważnie obserwuje swoje terytorium. Na polowanie wyrusza pod koniec dnia lub w środku nocy. W przeciwieństwie do innych drapieżników, poluje zawsze sam. Ma ustaloną trasę, chodzi skrajem lasu, wytyczonym traktem, brzegami rzek lub zbiorników wodnych, gdzie czasem "przy okazji" złapie kilka żab. Skrada się, jak na kota przystało, bezszelestnie, zatrzymuje się od czasu do czasu i nasłuchuje oraz obserwuje otoczenie. Pomimo, że ma wspaniały węch i wzrok, schwytanie ofiary zawdzięcza doskonałemu słuchowi. Lampart skrada się bardzo zwinnie. …polowanie… : …polowanie… Gdy ofiara znajdzie się w zasięgu jego pazurów, rzuca się na nią, niekiedy "spadając" z gałęzi drzewa. Miażdży jej kręgi szyjne i przegryza gardło. Trudniej przebiega polowanie na pawiany. Zawsze mają się na baczności, a jedna z małp ze stada czuwa na straży. Lampart nie atakuje dorosłych samców, które mogą go śmiertelnie pogryźć. Wybiera samicę lub młode, które oddaliło się od grupy. Lampart liże krew ofiary, a wnętrzności zakopuje w ziemi lub przykrywa warstwą liści lub ziemi. To zapas na przyszłe dni. Swą zdobycz wciąga na drzewo i w spokoju pożera, z dala od hien i sępów. Lampart ważący 60 kg potrafi wciągnąć na gałąź młodą żyrafę ważącą nawet 90kg. Jeśli zwierzę jest za ciężkie, wtedy lampart zjada część, a resztę ukrywa wśród konarów drzew. Jeśli nadarza się okazja, lampart chętnie włącza do swego menu zwierzęta domowe. jest zuchwały i wcale nie obawia się człowieka. Sprytnie prześlizguje się prze wsie, napada i pożera kury, barany i kozy. Ale ulubionym daniem lamparta jest pies domowy. Aby nie dopuścić do spustoszeń, mieszkańcy wielu afrykańskich wiosek zamykają na noc swoje stada w komórkach i klatkach. ... kici kici koteczku... : ... kici kici koteczku... W klimacie tropikalnym lampart rozmnaża się cały rok. W Kaukazie ruja odbywa się pod koniec zimy. Małe rodzą się wiosną, gdy jest o wiele cieplej. Samica akceptuje samca podczas kilkunastu dni, co trzy lub siedem tygodni. W okresie rui wydaje dźwięki przypominające ochrypły kaszel albo zgrzyt piły tnącej kawał twardego drzewa. Samce biegną ku niej głośno porykując. Trzy miesiące później rodzą się 2 - 4 maleństwa, zupełnie ślepe, ważące od 500 do 600 gramów, z których tylko jedno, a najwyżej dwa przeżyją. Matka sama wychowuje potomstwo. gdy karmi, lepiej się od niej nie zbliżać. jest dzika i agresywna. Do dwóch miesięcy ukrywa małe w gęstych zaroślach. Po 2 - 3 latach młode lamparty opuszczają matkę w poszukiwaniu własnego terytorium. …zagrożone zagrożenie… : …zagrożone zagrożenie… Sprytniejszy i zwinniejszy od tygrysa i lwa, lampart jest szalenie niebezpieczny. Ten, który atakuje człowieka, jest albo stary, albo chory, niezdolny do polowań. Szczególnie w Azji zdarza się dużo lampartów ludojadów, bo zwierzyny jest tam coraz mniej. Swoisty rekord pobił lampart Rudraprayag, który zabił ponad 1200 osób. Sam padł ofiarą słynnego myśliwego, Jima Corbetta, po dwóch latach tropienia. Wiele podgatunków lamparta jest zagrożonym wyginięciem, jak np.: lampart chiński (Panthera pardus japonensis), lampart amurski (Panthera pardus orientalis), lampart cejloński (Panthera pardus kotiya). Hodowane są w ogrodach zoologicznych w ramach programów hodowlanych opracowanych dla ratowania zwierząt ginących, m.in. EEP (Europäisches Erhaltungszuchtprogramm). W realizacji tych programów biorą udział również polskie ogrody zoologiczne. Gepard : Gepard Gepard (Acinonyx jubatus) dawniej występował na południu, północy i zachodzie Afryki, w południowej Azji, na południu Indii i Bliskim Wschodzie. Dzisiaj z rzadka spotykane są w górach północnego Iranu i wzdłuż granicy z Turkmenią. Również afrykańskie gepardy są zagrożone. Jest ich niewiele ponad 10 00, poczynając od południowo-zachodnich parków afrykańskich, na wschodnich kończąc. W narodowym parku Nairobi jeden gepard przypada na 13 km2. W tanzańskim parku Serengetti - jeden - na 320 km2. Gepardy zamieszkują suche sawanny, czasami porośnięte drzewami. Deszcze padają tu stosunkowo rzadko, spada od 50 do 100 mm3 rocznie. Gepard szuka pożywienia na sawannie …budowa… : …budowa… Konkuruje z takimi mięsożernymi myśliwymi jak lwy, pantery, szakale i likaony. Na swoje szczęście jest najszybszy wśród kotów. Jest równie wysoki jak lew, ale dwa razy lżejszy. Ma małą głowę, umięśnione i smukłe ciało, pokryte czarnymi i okrągłymi cętkami, które skutecznie kryją go w sawannie. Łapy ma długie i silne. Pazurami, które nie chowają się, jak u innych kotowatych, czepia się podłoża podczas pogoni za zdobyczą. W pełnym biegu może się obrócić, gdyż poduszeczki pokryte bruzdami umożliwiają mu świetną przyczepność. Kręgosłup jest giętki i mocny zarazem. Tak jak chart, ma bardzo dobrze rozwinięte płuca i szeroko rozwarte otwory nosowe, które pomagają mu odpowiednio oddychać podczas biegu. …pożywienie… : …pożywienie… Rzadko atakuje większe zwierzęta, jak kudu, zebry lub antylopy nigalu. Ma zbyt słabe uzębienie. Woli polować na gazele impala i inne antylopy. Goni za zającami, gryzoniami i ptakami. Gdy tylko wykryje zdobycz, przywiera do ziemi. Potem czołga się, zbliżając się powoli. Tak jak wszystkie koty porusza się w kierunki przeciwnym do wiejącego wiatru - zwierzę nie czuje wtedy jego zapachu. Nagle zrywa się i w biegu chwyta zdobycz. Jednym uderzeniem łapy powala zwierzę na ziemię, po czym chwyta za gardło i dusi. Gepard na najczęściej zaciąga swą zdobycz w ustronne miejsce. Samica zanosi wszystko małym. Kły geparda są krótkie i wąskie, co uniemożliwiają mu gryzienie dużych kości. Zjada około 2,8 kg mięsa dziennie, pije bardzo rzadko - raz na cztery, a niekiedy nawet osiem dni. Gepard jest najlepszym łowcą gazeli. ...wyścigi z wiatrem… : ...wyścigi z wiatrem… Wspaniały sprinter potrafi w ciągu kilku sekund osiągnąć szybkość do 72 km/h, a w punkcie kulminacyjnym do 115 km/h. Ale nie jest zbyt wytrzymały. Po 300, 400 metrach musi się zatrzymać, by wyrównać oddech. Jego rezerwy energii wyczerpały się. Jeśli gazela mu ucieknie, nie stara się jej gonić. Na dziesięć takich prób tylko cztery uwieńczone są sukcesem. Podczas biegu gepard podciąga tylne kończyny pod brzuch, kręgosłup wygina w łuk, potem gwałtownie się rozpręża i wyrzuca przednie kończyny przed siebie. Przez moment traci kontakt z ziemią. Ląduje na przednich łapach, podciągając tylne pod siebie i cały cykl biegu rozpoczyna się na nowo. Potrafi skoczyć na wysokość trzech metrów, ale nie umie się wspinać. …zwyczaje… : …zwyczaje… Samica geparda żyje samotnie lub z potomstwem. Samce wędrują małymi grupkami, od dwóch do czterech osobników. Często są to bracia, ale zdarza się, że akceptują obecność innych samców. Na czele grupy stoi przewodnik, który ciągle musi być czujny. To on prowadzi grupę i decyduje o wyborze zwierzyny na polowanie. W tanzańskim parku Serengetti samice geparda wędrują w ślad za gnu, przemierzając obszar 800 km. Samiec znaczy granice swego terenu co sto metrów. Ślady moczu i odchodów zostawia na drzewach, zaroślach, skałach i niewielkich pagórkach. Odwraca się tyłem do drzewa i unosi ogon. Kilkakrotnie opryskuje pień, może również pozostawić ślady pazurów na korze, po czym udaje się w dalszą drogę. Gdy później pojawi się w tym miejscu inna grupa gepardów, poczuje silny zapach moczu. Przez 2 - 3 sekundy zastygają w bezruchu z otwartymi pyskami, chłonąc zapach, niekiedy liżąc pień drzewa lub skałę. W ten sposób dowiadują się o szlaku obcego geparda i o tym, kiedy przechodził. Decydują się zmienić kierunek swej wędrówki, by uniknąć spotkania. Dzięki takiemu zachowaniu rzadko dochodzi do walk między gepardami, nawet, jeśli ich obszary zachodzą na siebie. Są ostrożne i także innym drapieżnikom schodzą z drogi. …gepardzie zaloty… : …gepardzie zaloty… U gepardów nie ma określonego sezonu godów. Samica w rui pryska moczem i fuka. Nadbiegają samce i podążają za nią, nawołując. Samica, z podniesionym ogonem, krąży od samca do samca. Czasami rywale walczą ze sobą, nawet bardzo zaciekle. Przyjmują pozycję siedzącą, gryzą się i biją przednimi łapami. Samica leży i przygląda się temu wszystkiemu. Wreszcie jeden z samców dopada ją, liże okolice narządów płciowych, kąsa zaczepnie, bawi się, dopóki samica nie ułoży się na ziemi. Dla uspokojenia chwyta ją za kark. Samica unosi tylną część ciała, a samiec usadawia się na niej. Przednimi łapami ściska łopatki samicy, a zębami przytrzymuje skórę karku. Kopulacja trwa nie dłużej niż minutę. Gdy samiec wycofuje się, otrzymuje natychmiast cios łapą w głowę. Jakiś czas samica tarza się na grzbiecie, po czym wstaje. …maleństwa… : …maleństwa… Samica geparda nie ma stałej kryjówki. Po trzech miesiącach ciąży, w zaroślach, przychodzi na świat 1 - 6 małych, które ważą po 250 gramów. Po dziesięciu dniach wyrasta im szara grzywa, która zanika po trzech miesiącach. Matka wyrusza na polowanie, pozostawiając potomstwo bez opieki. Dwa z trzech małych gepardów padną ofiarą wałęsających się lwów, hien lub szakali, mimo że samica prawie codziennie przenosi je w inne miejsce. Małe gepardy uwielbiają zabawę. Gonią się, ciągną i czepiają jeden drugiego, tarzają po ziemi. Wydają przy tym różne piski i dźwięki -przypominające poświstywanie. Po ukończen iu półtora miesiąca odżywiają się mięsem, a po sześciu miesiącach uczą się polować przy matce. Podczas polowania samica pomrukuje na małe, aby trzymały się z dala od niej. Gdy ma już zdobycz i chce je przywołać, poświstuje. Półtoraroczne gepardy opuszczają matkę w poszukiwaniu własnego terytorium. Zdolność rozmnażania osiągają po ukończeniu szesnastego miesiąca życia. …zwyczaje ludzi i gepardów.. : …zwyczaje ludzi i gepardów.. Z przymrużonymi oczami, gepardy mają zwyczaj lizać sobie nawzajem głowę, kark, łopatki. W ten sposób wyrażają swoje uczucia. Ale czasami w grupie - szczególnie przy pożywieniu - bywają nerwowe i agresywne. Jeśli jeden gepard zbliży się do drugiego, który właśnie je, ten warczy lub spogląda z pogróżką. Przybysz musi ustąpić. Jeżeli nie zrezygnuje, może otrzymać cios łapą o bardzo ostrych pazurach. Przepędzony gepard wycofuje się, ukradkiem rzucając okiem na rywala. Kiedy dwie grupy wejdą sobie w drogę, marszczą policzki i otwierają pyski. Ich białe kły wyraźnie odróżniają się od dziąseł i czarnych języków. Wyglądają wtedy naprawdę groźnie. Na ogół to wystarcza. Prawie nigdy ze sobą nie walczą. Trzy tysiące lat przed naszą erą Sumerowie chwytali gepardy, by wykorzystywać je do polowań. Według starej opowieści, mongolski władca Kulaj Khan hodował w swym letnim pałacu blisko tysiąc sztuk. W czasie polowania zakładano gepardowi kaptur na głowę i zdejmowano w chwili, gdy pojawiała się gazela. Zwierzę dostrzegało ofiarę, rzucało się na nią, przyciskało do ziemi, przytrzymując za gardło i czekało na nadejście myśliwych. W nagrodę gepard zjadał wnętrzności upolowanej zdobyczy. Ta tradycja przetrwałą długie lata. Polowania z gepardami urządzali książęta rosyjscy, arabscy, hinduscy, syryjscy. Jednak w niewoli gepardy często chorowały i rozmnażały się bardzo rzadko. Mogą swobodnie żyć tylko na wolności. Polowano na nie dla pięknych skór. Gepard Królewski : Gepard Królewski Jest to bardzo rzadki podgatunek geparda. Czasami łączy się z innymi. Ma na grzbiecie i po bokach dłuższe pręgi, oraz ogólnie ciemniejszą sierść. A tak praktycznie to nie wiadomo o nim za wiele. Tylko po angielsku, ale też poświęcenia nie za wiele..:P Jaguar : Jaguar Jaguar (Panthera onca) jest najstarszym przedstawicielem kociej rodziny w Ameryce Południowej i Środkowej. Jest mniejszy niż tygrys czy lew, ale mocniej zbudowany od lamparta. Głowę ma większą, łapy grubsze, a całe ciało - cięższe. Może ważyć nawet 130 kg. Nie wspina się dobrze o drzewach. W Stanach Zjednoczonych jaguary wyginęły zupełnie. Ostatniego zabito w 1949 roku w Arizonie. Żyją jeszcze na południu Meksyku, w Ameryce Środkowej, Południowej, aż po Argentynę. Odmiana o lżejszej budowie występuje w Hondurasie, większe osobniki w brazylijskiej krainie Mato Grosso. …polowanie… : …polowanie… Jaguar wyrusza na polowanie gdy tylko dokucza mu głód, zarówno w dzień, jak i w nocy. Wydaje głuche pomruki. Czatuje na zwierzęta, które zmierzają do wodopoju. Jednym skokiem rzuca się na ofiarę i wbija kły w najdelikatniejsze miejsce czaszki. W Ameryce Południowej Indianie nazywają go "El tigre", z powodu jego niezwykłej siły. Żadna zdobycz mu nie umknie. Zjada gryzonie, małpy, leniwce, oposy, tapiry, pancerniki i świnie rzeczne. Na trzęsawiskach poluje na ptaki. Ze smakiem zjada iguanę, żabę, żółwia albo jaja żółwie. Nie obawia się ani kajmana, ani anakondy. Jeśli zdobycz jest mała, pożera ją w całości. Większą przenosi w ustronne miejsce i zjada w ciągu kilku dni. Jest tak silny, że może ciągnąć upolowanego konia przez kilkadziesiąt metrów, a nawet przepłynąć z nim rzekę. Jaguar usadawia się na brzegu rzeki lub stawu, w miejscu, gdzie woda nie jest zbyt głęboka. Od czasu do czasu zanurza łapę w wodzie, po czym błyskawicznie uderza i pazurami wyciąga rybę. Niektórzy południowoamerykańscy Indianie wierzą, że jaguar pluje do wody i wabi ryby śliną. Jeszcze inni uważają, że posługuje się swoim ogonem jak wędką …troskliwa mamusia… : …troskliwa mamusia… W okresie godów samiec z samicą przebywają ze sobą od kilku dni do kilku tygodni. Odgłosy, które wydają, przypominają miauczenie. Podczas kopulacji samiec liże samicę i gryzie jej szyję. Małe rodzą się co dwa lata, po ciąży trwającej 3,5 miesiąca. W każdym miocie przychodzą na świat 2 - 3 małe, ważące po około 800 gramów. Tak jak u lamparta, co jakiś czas rodzą się czarne młode. Co ciekawe, u jaguara zdarza się to częściej. Samica jaguara jest bardzo troskliwa. Przenosi dzieci z miejsca na miejsce, gdy tylko poczuje zbliżające się niebezpieczeństwo. Dwumiesięczne jaguary biorą już udział w polowaniu. Początkowo - ukryte w zaroślach, a następnie - uczestnicząc w łowach. Gdy kończą dwa lata, opuszczają matkę. … zwyczaje… : … zwyczaje… Niełatwo prowadzić obserwację jaguara, ponieważ unika on człowieka. Żyje w niedostępnych lasach dziewiczych, przemierza leśne korytarze, lubi przebywać w pobliżu wody. Czasami spotykany w pampie, nigdy zbytnio nie oddala się od rzek i trzęsawisk. Kryje się pośród wysokich traw i trzcin. Kiedy poziom rzeki podnosi się, chroni się na drzewie, gdzie czeka czasami kilkanaście dni, nim lustro wody obniży się. Samiec jaguara broni dużego terytorium, które zawiera w sobie tereny wielu samic. Obszar ma powierzchnię 20 - 40 km2, czasami jest o wiele większy, zwłaszcza, gdy w okolicy jest niewiele zwierzyny. Samce nie walczą ze sobą. Znaczą swoje tereny, dzięki czemu unikają spotkać. Gdy jaguar opuszcza swoje terytorium, jego miejsce natychmiast zajmuje inny osobnik. …historia i ochrona… : …historia i ochrona… Dawniej jaguar występował niemal na całym kontynencie amerykańskim. Bardzo często polowano na niego, ponieważ napadał na krowy i konie. Tropiono go przy pomocy psów. Jeśli ukrył się na drzewie, najczęściej ginął, zastrzelony z małej odległości. Paragwajscy pasterze polowali na niego konno. Łapali na lasso i ciągnęli po ziemi, aż konał z wyczerpania. Indianie południowoamerykańscy zabijali jaguary zatrutymi strzałami. Zwabiano je, używając instrumentów imitujących dźwięki wydawane przez ich własny gatunek. Jaguar jest gatunkiem chronionym przepisami Konwencji Waszyngtońskiej (CITES), dzięki czemu położono kres masowym polowaniom dla pozyskania skór tych zwierząt. Irbis (pantera śnieżna) : Irbis (pantera śnieżna) Irbis (Panthera uncia) zamieszkuje suche stepy, obszary leśne Azji Środkowej i Himalaje. Dociera w górach do wysokości 6000 m n.p.m. Długość ciała wynosi ok 150 cm, ogona do 1 m, a waga waha się w granicach do 75 kg. Sierść śnieżnej pantery jest jasnoszara, usiana czarnymi cętkami, rzadziej rozmieszczonymi niż u innych kotowatych, Dobrze znosi ostry klimat dzięki swej długiej i wełnistej sierści. Szerokie łapy umożliwiają jej poruszanie się po śniegu i lodzie. Są również pokryte długim włosem, co skutecznie chroni przed zimnem. Irbis śpi zwinięty w kłębek, przykryty swym gęstym ogonem. Buduje norę w skałach lub grotach. Irbis poluje głównie na górskie owce tzw. nachury, a także jaki, jelonki piżmowe, świstaki, a nawet drobne kręgowce. W niektórych rejonach występowania atakuje zwierzęta domowe …zachowania i zwyczaje… : …zachowania i zwyczaje… Po ciąży trwającej ok. 100 dni samica rodzi 1-5 młodych, które towarzyszą jej do ok. 1 roku życia. Tryb życia głównie nocny, bywa aktywny również w dzień. Niezwykle czujny i ostrożny. Jest to jeden z najmniej poznanych gatunków dzikich kotów, odkryty dopiero w 1761. Ludzie bezlitośnie ścigali zwierzę, powodowani chęcią zdobycia wspaniałego futra. Przypuszcza się, że w Himalajach żyje około 750 osobników, które przywędrowały z Pakistanu, Nepalu i Mongolii. Wskutek polowań i kurczenia się naturalnego środowiska ujęty na liście IUCN (Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów), w ramach międzynarodowych programów ratowania gatunku hodowany w niektórych ogrodach zoologicznych. Chroniony przepisami Konwencji Waszyngtońskiej (CITES Ocelot : Ocelot Ocelot (Felis pardalis) jest jednym z najbardziej znanych kotów Ameryki. Ma zgrabną głowę i silne kończyny. Z powodu wspaniałego futra nadano mu przydomek "malowana pantera". Brązowo-szary w nieregularne plamy, pod brzuchem - jaśniejszy, uszy ma czarne z białymi plamkami wewnątrz. Ocelot żyjący w lasach jest żółty lub rudy, szary - gdy mieszka w zaroślach. Sierść krótka i jedwabista, ozdobiona podłużnymi, czarnymi plamami, ułożonymi w szereg mniej lub bardziej ciągłe. Na zadzie i na bokach plamy przechodzą w pierścienie, brunatno zabarwione na środku. Kończyny, brzuch i ogon pokrywają drobne, czarne cętki. Ciemne paski przecinają czoło i policzki ocelota. Plamy są bardziej uwydatnione u samca. Ocelot żyje w Ameryce od południa USA po północ Argentyny. Oprócz Antyli występuje w całej Ameryce Środkowej. Zamieszkuje brzegi wyschniętych rzek i zarośla Teksasu, wilgotne lasy Ameryki Środkowej lub gęste puszcze Amazonii. Nie występuje ani na pustyniach, ani w stepach, ani na płaskowyżu Andów. Częściej można go s potkać w pobliżu skupisk ludzkich, na uprawnych obszarach trzciny cukrowej, na plantacjach, w sadach i w sąsiedztwie kurników. …pożywienie… : …pożywienie… Ocelot poluje przede wszystkim na ziemi. Rzuca się na małe i średnie zwierzęta, takie jak szczur, mysz, aguti, świnka morska, młode pekari, młode małpy oraz jeleniowate. Wśród drzew pustoszy gniazda leśnych ptaków: agami, tinamu, koguta indiańskiego, czubatek i kusaków. Nie gardzi również wężem, żółwiem czy jaszczurką. Często ma apetyt na drób z kurnika. Ocelot ma licznych wrogów. Oprócz człowieka musi się mieć na baczności przed pumą, jaguarem i innymi ocelotami, walczącymi w obronie własnego terytorium. Olbrzymie boa, anakondy i kajmany chętnie polują na ich potomstwo. W poszukiwaniu pożywienia ocelot przemierza wielkie odległości. Chodzi zawsze tymi samymi szlakami. Nie boi się wody: może nawet przepłynąć wielkie rzeki Amazonii. Porusza się jak cień w poszukiwaniu swojej zdobyczy. …przystosowanie… : …przystosowanie… Dzięki szerokim poduszeczkom znajdującym się pod stopą nie czyni najmniejszego hałasu, nawet wtedy, gdy stąpa po suchych liściach. Długimi wąsami wykrywa przeszkody w ciemności, szczególnie wtedy, gdy jego oczy nie mogą ich dokładnie rozróżnić. Dzięki doskonałemu słuchowi i rozwiniętemu zmysłowi powonienia bez trudu wykrywa swą zdobycz. Jednym skokiem rzuca się na nią i ściska swymi pazurami i szczękami. Ocelot naznacza swoje terytorium moczem i odchodami. Z łatwością wspina się na drzewa, gdzie podczas dnia śpi na wielkim konarze lub w jego rozwidleniu, schowany wśród liści. Jeśli jest niespokojny - ucieka i kryje się wyżej. Gdy jest śledzony, skacze na ziemię i po paru susach niknie wśród roślinności. Na polowanie wybiera się wcześnie rano lub późno wieczorem. Im noc ciemniejsza, tym mniej ocelot ryzykuje i pewniej się czuje. Łapie wtedy zwierzęta domowe i potrafi bez trudu umknąć pościgowi groźnych psów. Szkoła przetrwania : Szkoła przetrwania Ocelot jest samotnikiem, czasami żyje w parach. Gdy samiec z samicą przenoszą się z miejsca na miejsce, porozumiewają się głośnym miauczeniem. Okres rozmnażania trwa od października do stycznia. Gody odbywają się nocą i towarzyszy im miauczenie. Po 70 dniach na świat przychodzi jedno lub dwa kocięta, najczęściej w skalnej szczelinie lub dziupli drzewa dobrze ukrytej w zaroślach. Matka ocelota jest bardzo troskliwa. Małe są często i długo karmione mlekiem. Małe oceloty bawią się i wydają odgłosy takie jak koty domowe. Mruczą z zadowolenia i fukają ze strachu i złości. Mleko matki jest bardzo pożywne, dzięki czemu małe szybko rosną. Po piętnastu dniach otwierają oczy. Gdy tylko są zdolne jeść, matka przynosi im małe gryzonie i ptaki. W pobliżu legowiska można znaleźć mnóstwo piór i resztki kości. Później samica zabiera dzieci na naukę polowania. Pierwsze dwa lata są jeszcze trudne: małe uczą się chwytać zdobycz, poznają wszystkie leśne pułapki, a przede wszystkim dowiadują się, jak bronić własnego terytorium. W wielu rejonach występowania ocelot jest zagrożony wyginięciem lub nawet całkowicie wytępiony wskutek polowań dla cenionego futra. Chroniony przepisami Konwencji Waszyngtońskiej (CITES). Pantera mglista : Pantera mglista Pantera mglista (Neofelis nebulosa) żyje w Nepalu, na południu Chin, na Jawie, Borneo i Sumatrze. Zamieszkuje wiecznie zielone lasy tropikalne i subtropikalne. Ma krótkie kończyny i sierść koloru brunatnoszarej lub szarożółtej, spód ciała białoszary, po bokach ciemniejsze owale lub rozetkowate wzory, a na ogonie, brzuchu i głowie ciemne plamy. Koniec ogona jest czarny. Długość ciała wynosi od 90-100 cm, ogona 70-90 cm. Kły górnej szczęki są wyjątkowo długie. …zwyczaje… : …zwyczaje… Pantera mglista jest aktywna głównie w dzień i o zmierzchu, czasem poluje również nocą. To prawdziwy akrobata: skacze, wspina się, zawisa na gałęziach głową w dół. Wiele czasu spędza na drzewach, gdzie poluje na małpy lub ptaki. Atakuje również większe ofiary skacząc im na grzbiet i chwytając zębami za kark. Żywi się też zdziczałymi świniami, małymi jeleniowatymi i młodymi dzikami. w pogoni za zdobyczą wykonuje długie i precyzyjne skoki. Podczas 90 dni ciąży samica nosi od dwu do czterech małych. Pierwsze kroki stawiają po dwudziestu dwóch dniach od przyjścia na świat. Dojrzewają pomiędzy 2 a 3 rokiem życia. Pantera mglista jest gatunkiem zagrożonym wyginięciem głównie przez polowania dla zdobycia cennego futra. Chroniona prawem międzynarodowym, m.in. przepisami Konwencji Waszyngtońskiej(CITES). Serwal : Serwal Serwal (Felis serval) zamieszkuje tylko Afrykę. Można go spotkać na południe od Sahary i na wszystkich stepowych obszarach kontynentu. Łatwo go rozpoznać po czarnych cętkach na całym futrze, po ognie z pierścieniami i po dużych uszach, jak u nietoperza. Zdarzają się osobniki, u których cętkowanie nie wys tępuje na karku, tułowiu lub w pasie barkowym. Wysokość w kłębie do 50 cm, długość ciała do 1 m, ogona do 40 cm. Preferuje tryb życia głównie dzienny, żyje samotnie. Przebywa zazwyczaj na ziemi, choć potrafi wspinać się na drzewa i dobrze pływać. Serwal bez trudu łapie zające i gazele. Jest na tyle silny, iż atakuje zarówno małe antylopy - np. dikdiki - jak i większe, ważące od 10 do 20 kg. Gdy nadarzy się okazja, zjada jaszczurkę, węża, świeżą trawę i owoce. Bez większego wysiłku łapie ptaki siedzące na gałęzi dwa metry nad ziemią. Rzuca się na stado turkawek zajętych szukaniem pożywienia. Nim zerwą sie do lotu, potrafi zabić kilkanaście sztuk. Jest bardzo zwinny - przeciska się między gałęziami i pustoszy gniazda. Niekiedy rzuca się na strusia wysiadującego jaja, ryzykując, iż jednym ruchem łapy ptak rozpruje mu brzuch. …zachowania… : …zachowania… Na tropikalnych i równikowych terenach serwal nie ma określonego sezonu godowego. Gdy samiec zaczyna miauczeć jak domowy kot to znaczy, że interesuje się samicą. Ciąża trwa od 2 do 2,5 miesięcy. Małe przychodzą na świat w opuszczonej norze jeżozwierza lub innego ssaka albo w skalnej szczelinie. Wnętrza kryjówek wyścielone są piórami i sierścią. Zawsze rodzi się od dwu do trzech kociąt, które otworzą oczy pomiędzy szóstym a dwunastym dniem życia. Małe serwale mają podobne ubarwienie jak rodzice, ale nieco gęściejsze futro. Każdy waży około 250 gramów. Samiec nie zajmuje się wychowywaniem potomstwa. W wieku 9 - 12 miesięcy młode oddalają się od matki. Gdy mają dwa lata, są już zdolne do rozmnażania się. Serwal bywał przedmiotem polowań ze względu na futro. Jest chroniony przepisami Konwencji Waszyngtońskiej (CITES). Puma (kaguar) : Puma (kaguar) Puma (Felis concolor) może żyć w zimnych lasach Kanady, na śnieżnych szczytach Gór Skalistych - do wysokości 4500 m n.p.m., na wysokich równinach Kordylierów i w Andach, na pampie argentyńskiej i w gęstych puszczach Amazonii. Znosi nawet gorące pustynie Arizony. Dociera do bagien Parku Narodowego Everglades na Florydzie; pokonuje bez trudu rzeki, gdyż pływa tak dobrze jak pies. Puma ma jednolitą sierść, która z koloru rudego przechodzi w beż, aż po brunatny odcień. Przednia część szyi i klatka piersiowa są jaśniejsze, a koniec ogona - czarny. Wydaje odgłosy przypominające prychanie i miauczenie. Pumy górskie i z Patagonii ważą ponad 100 kg, z cieplejszych okolic - około 5 0. Prawie bez rozbiegu puma potrafi skoczyć na gałąź zawieszoną siedem metrów ponad ziemią. Na ziemi wykonuje skoki dziesięciometrowe. …polowanie… : …polowanie… Z drzewa na drzewo i w gąszczu liści, ściga w amazońskich lasach stada małp saimiri i wyjców. W Górach Skalistych poluje na łosie, dzikie kozy i barany, które nie są łatwą zdobyczą. Są zwinne i potrafią się bronić. W Ameryce Południowej puma poluje na dzikiego kuzyna udomowionej lamy - guanako. Zjada ssaki wielkości od myszy do jelenia. Najbardziej lubi polować na jeleniowate: pudu - małe jelenie z Andów, jelenie wirginijskie, bagienne i niekiedy łosie północnoamerykańskie, bardzo młode, stare lub chore. Może przebiec 30 km w poszukiwaniu pożywienia. Godzinami czyha ukryta w zagajniku lub na skalnym wzgórku. Ostrożnie, z opuszczoną głową, skrada się w kierunku ofiary. Nagle zastyga w bezruchu i wciąga powietrze. Znajduje się około dziesięciu metrów od jelenia. Kilkoma susami dopada go i wbija pazury w szyję. Zwierzę ginie od śmiertelnego ugryzienia w kark. …maleństwa… : …maleństwa… Rozmnażanie odbywa się przez cały rok. W Ameryce Północnej małe rodzą się zazwyczaj w lecie. Samiec i samica chodzą razem, śpią blisko, jedno obok drugiego. Ruja u samicy trwa zwykle 9 - 15 dni. Po trzech miesiącach przychodzi na świat 1 - 6 małych pum. Gdy jest ich zbyt dużo, matka nie jest w stanie wszystkich wykarmić. Najsłabsze zginą. Samica wybiera trudno dostępne wgłębienia, na przykład urwiste zbocza, które skutecznie chronią ją i potomstwo przed niedźwiedziami i wilkami. Po urodzeniu małe pumy są wielkości młodych kotów domowych, mają cętki jak lwiątka i ogony w pierścienie. Potomstwem opiekuje się tylko samica. Już w piątym tygodniu małe zaczynają próbować mięsa, ale mlekiem odżywiają się aż do szóstego miesiąca. Matka znosi im upolowane zające, wiewiórki, ptaki. Szybko przybierają na wadze. Sierść zmienia im się i staje jednolita, jak u rodziców. Tylko koniec ogona pozostaje czarny. Młode pumy towarzyszą matce w polowaniu. Uczą się przy niej wytrzymałości, wspinają się po skałach, przeskakują górskie potoki. Na samym początku samica pomaga im pokonywać przeszkody, chwytając za skórę na karku. Dopiero po roku, czasami po dwóch latach, samica zostaje sama. Młode nigdy już do niej nie powrócą. Puma może żyć 15 - 18 lat. Stare osobniki, tak jak stare rysie, często gubią zęby. …zachowania… : …zachowania… Puma jest bardzo ostrożnym zwierzęciem. Żyje samotnie. I samiec, i samica posiadają oddzielne terytoria. Samiec od 9 do 50 km2, samica od 5 d0 20 km2. Obszary samców nie zachodzą na siebie, ale mogą wkraczać na obszary samic. Samiec zna każdy zakamarek swojej posiadłości i, podobnie jak tygrys, rozgrzebuje ziemię u stóp drzewa lub wznosi z ziemi małe wzgórki, które opryskuje moczem. Pumy rzadko ze sobą walczą. Raczej unikają spotkań, gdy tylko wyczują swój zapach. Obszar pumy zachodzi czasami na terytorium jaguara, ale zwierzęta nie polują w tych samych stronach. Pięćset lat temu puma żyła na obszarze rozciągającym się od Alaski po południową Argentynę. Puma zawdzięcza swą nazwę Inkom. Później utworzono nazwy: kuguar, górski lew, lew z Ameryki. W XVI wieku konkwistadorzy nazwali ją "przyjaciel chrześcijanina", gdyż nie atakowała ludzi. Cały okres zdobywania Zachodu to czas prześladowania pumy przez hodowców bydła. Wyznaczono nawet cenę za głowę pumy. Jednym ratunkiem była ucieczka w niedostępne regiony, gdzie stała się bardziej dzika. Dziś ten gatunek jest zagrożony. W Ameryce Północnej puma już prawie nie występuje, żyje jeszcze w Ameryce Środkowej i Południowej. Taraj : Taraj Taraj (Felis viverrina) żyje wzdłuż brzegów rzek, w namorzynach, niedostępnych lasach tropikalnych, na trzęsawiskach Indii i Indonezji, na Cejlonie i Tajwanie. Ma krępe ciało, długośći do 75 cm, ogon krótki, tępo zakończony, o długości do 30 cm. Waży około 8 kilogramów. Jego sierść jest szara lub szarooliwkowa w ciemne cętki, natomiast kończyny i ogon sę poprzecznie pręgowane. Zewnętrzna warstwa szorstkiego włosia zatrzymuje wodę, która nie dostaje się do skóry a nawet do izolującej warstwy wewnętrznego futra. Charakterystyczną cechą taraja są jego nogi - silnie umięśnione. Stopy natomiast posiadają błonę pławną, która ułatwia pływanie. Taraj jest aktywny głównie nocą i o zmierzchu. Dobrze pływa, na drzewa wspina się rzadko. Ma doskonały wzrok i słuch. Przyczajony na skale, na piaszczystej ławicy lub brodząc w płytkiej wodzie łowi ryby przednimi łapami wyposażonymi w ostre pazury. Pożera mięczaki słodkich wód, kraby, węże i żaby, atakuje stada owiec u wodopoju. Poluje również na ptaki i gryzonie. Żyje samotnie, łączy się w pary tylko w okresie godowym. Ciąża trwa 63-68 dni, samica rodzi 1 - 2 młode. Gatunek ten jest chroniony przepisami Konwencji Waszyngtońskiej (CITES). Kolokolo : Kolokolo Kolokolo (Felis colocolo) jest coraz rzadziej spotykanym kotem. Zamieszkuje płaskowyże i wielkie równiny Ameryki Południowej, od Ekwadoru i Chile przez Andy aż po Argentynę. W zależności od regionu może mieć różny odcień sierści. W Andach na terenie Ekwadoru, Peru i Boliwii ma srebrnoszare futro w cętki czerwono-szare z czerwono-brązową obwódką. W Mato Grosso - na południowym zachodzie Brazylii - ma brunatnożółtą sierść w czarne plamki. Głowa, szyja, grzbiet i końce łap są ciemniejsze. Ma gruby i puszysty ogon. Gdy jest czymś zaniepokojony, stroszy sierść na grzbiecie w coś na kształt grzywy. Wygląda wtedy groźnie. Poluje głównie nocą na małe ssaki, gryzonie, ptaki, jaszczurki i duże owady. Kot z pampasów dzięki swojej sierści padał często ofiarą kłusowników. Jest na liście CITES Margaj : Margaj Margaj (Leopardus wiedii) zamieszkuje południowo-wschodnie rejony USA, Amerykę Środkową oraz Amerykę Południową po północną Argentynę i Paragwaj. Osiąga długość od 45 do 80 cm nie licząc ogona. Waga margaja wacha się od 4 do 8 kg. Ma kształtną głowę z białym zabarwieniem wokół oczu. Sierść jest żółtopomarańczowa w ciemne cętki. Ubarwieniem i cętkowaniem łudząco przypomina ocelota, jest jednak mniejszy, ma krótsze kończyny i dłuższy ogon. Ma szerokie i giętkie stopy. Jest gatunkiem typowo leśnym, prowadzącym samotny i nocny tryb życia. Większość czasu spędza w koronach drzew. Jest zwinny jak małpa - z szeroko rozłożonymi łapami skacze z drzewa na drzewo. Chwyta się długimi, zaostrzonymi pazurami. Czasami na tylnich łapach buja się na gałęzi. Margaj nie schodzi wzdłuż pnia tyłem, jak inne koty, ale głową w dół, jak wiewiórki. Może również schodzić spiralnie wokół pnia. Tylnią, ruchliwą część ciała może obrócić o 180°. Poluje na małpy i ptaki, często skacząc na większe ofiary z zasadzki na gałęzi drzewa. Łapie również jaszczurki i żaby. Ciąża trwa ok. 70 dni. Samica rodzi 2-3 młode. Jest zagrożony wyginięciem, chroniony przepisami Konwencji Waszyngtońskiej (CITES). ..:The End:.. : ..:The End:..

Add a comment

Related presentations

Related pages

DZIKIE KOTY

Zapraszam do najlepszego i najstarszego w polskim internecie serwisu o kotach! Śmieszne koty - Galeria | Informacje o ...
Read more

DZIKIE KOTY - seria Dzikie wyprawy - YouTube

Dzięki opływowym kształtom ciała i długim kończynom gepard jest stworzony do poruszania się 100 km/h. To najszybsze zwierzę świata ...
Read more

DZIKIE KOTY - seria Dzikie wyprawy PL - YouTube

Dzięki opływowym kształtom ciała i długim kończynom gepard jest stworzony do poruszania się 110 km/h. To najszybsze zwierzę świata ...
Read more

Dzikie Koty

Dzikie Koty, Wrocław. 241 likes · 9 talking about this. strona poświęcona profesjonalnej elitarnej drużynie futsalu o nazwie "Dzikie Koty"
Read more

Dzikie koty (1986) - Filmweb - Filmweb - filmy takie jak Ty!

Dzikie koty (1986) - Molly pracuje w szkole jako nauczyciel WF-u. Kiedy jednak dowiaduje się, że zwolniło się stanowisko trenera drużyny futbolowej ...
Read more

Dzikie koty – Wikipedia, wolna encyklopedia

Dzikie koty Wildcats: Gatunek: komedia, sportowy: Data premiery: 14 lutego 1986 (USA) Kraj produkcji Stany Zjednoczone: Język: Angielski: Czas trwania ...
Read more

Dzikie Koty

Dzikie Koty. 655 likes · 8 talking about this. Hey ! To stronka o Dużych i Drapieżnych kotach , takich jak np. GEPARD czy TYGRYS ;) Jeżeli kochasz KOTY...
Read more

Kot dzikie koty - rasy kotów na koty.org.pl

Kot dzikie koty - opisy i zdjęcia ras kotów na Koty.org.pl. Zobacz szczegóły rasy dzikie koty lub znadjź inne rasy kotów.
Read more

DZIKIE KOTY - Karakal - Koty domowe - rasy kotów ...

Strona główna; Śmieszne zdjęcia kotów; Informacje o kotach; Zdrowie i opieka; Rasy kotów; Dzikie koty
Read more

- DZIKIE KOTY

Koty to zwierzęta występujące na całym świecie z wyjątkiem stref podbiegunowych, które potrafiły przystosować się zarówno do wilgotnych lasów ...
Read more