ColeccióN 4

40 %
60 %
Information about ColeccióN 4
Education

Published on July 8, 2009

Author: ivide

Source: slideshare.net

Description

Colección de documentos escritos, gráficos e de imaxes sobre as orixes do Estado Liberal en Europa e América a finais do século XVIII e principios do XIX. Restauración e ciclos revolucionarios. Nacionalismos. Revolución Meiji

Colección doc umental Capítulo IV 1º de Bacharelato A implantación do Réxime liberal O antigo réxime e o pensamento preliberal As monarqías absolutas A. O pensamento dun estadista “Deus estabrece ós reis como os seus ministros e reina a través deles sobre os pobos (...). Actúan, pois, como m inistros de Deus e son os seus lu gartenentes na terra. (...) Sin autoridade absoluta, o rei non podería facer o ben nin reprimir o mal. É preciso que o seu poder sexa tal que naide poida esperar escapar a él (...). Cando o príncipe ten xuzgado, xa no hai outro xuizo. Os xuizos soberanos atribúense a Deus mesmo. Cando Josafat estabreceu xuíces para xuzgar ó pobo dixo: “non xuzguedes en nome dos homes, senón en nome de Deus”(II Crónocos, 19,6) (...). Hai que obedecer ós príncipes como á xustiza mesma. Eles son deuses e participan dalgun xeito da independencia divina. Só Deus pode xuzgar os seus xuizos e as súas persoas. (...) Nun Es tado só o príncipe debe estar armado. Doutro xeito, todo está en c onfusión e os E stado cae na anarquía (...). Non hai mellor que deixar todo o poder do Estado á aquel que ten máis interés na conservación e na grandeza do propio Estado” (BOSS UET, J. B.: La politica sacada de la Sagrada Escritura. Libro II. 1679) B. A opinión dun monarca “O poder soberano só reside na miña persoa; é só por min que os meus tribunais existen e teñen autoridade, e como eles exercen no meu nome, o seu uso non se pode volver nunca contra miña; o poder lexislativo só é m eu, sen neng unha depe nden cia n in ne ngun ha part icipaci ón (. ..); o orde público todo ente iro emana de min, e os dereitos e os intereses da miña nación (...) Reposan nas miñas máns.” (Discurso de Luís XV ó Parlamento de París o 3 de marzo de 1766) Cara o cambio politico A ideoloxía C. O estado de natureza A. O poder “Para comprender ben en que consiste o poder político, será forzoso que c onsideremos cal era o estado natu ral en q ue se atopaban os h omes: era un estado de completa libertade para ordenar os seus actos e para dispor das súas propiedades e das súas persoas como mellor lles parecera, dentro dos límites da lei natural(...).” B. O dereito de facer xustiza “E para impedir que os homes asoballen os dereitos dos demáis, e para que sexa obs ervada a lei da natureza, que busca a paz e a conservación de todo o xénero humano, foi posta en máns de todos os homes a execución da lei natural, se non houbese nadie para facela executar(...).” C. O estado liberal “En cons ecuencia, s empre que certo nú mero de homes se unen en sociedade e renuncian cada un deles ó poder de executar a lei natural, cedéndollo á comunidade, e ntón e só entón s e constitúe unha sociedade politica ou civil(...). Resulta, pois evidente, que a monarquía absoluta, á que certas persoas consideran como o único goberno do mundo, é, na realidade, incompatible coa sociedade civil, e po r iso non pode n in xi quera considerarse como unha forma de poder civil (...).” D. O poder lexislativo “ A primeira lei fundamental de todas as c omunidades politi cas é a do estabrecemento do poder lexislativo (...). Non só é o poder máximo naquela máns nas que a comunidade o sitúou unha vez. Nengún edicto, sexa de quen sexa, ten a forza dunha lei se non foi aprobada polo pode r lexislativo, elexido e no meado polo pobo (...). O poder supremo de calquer Estado (debe estar), sometido ás restriccións seguintes: en pri mei ro 41

lugar, non é nin pode ser un poder absolut amente arbitrario sobre a vida e os bens das persoas (...). E n segundo lugar, tales leis non terán outra finalidade que o ben do pobo. En terceiro lugar, o poder supremo non pode arrebatar nengunha das súas propiedades a un home sin o consentimento deste. En cuarto lugar, o poder lexislativo non pode transferir a facultade de facer leis a nengunha outra persoa (...). O pobo é o único que pode sinalar cal debe ser a forma de goberno da súa comunidade politica, e iso faino ó instituír o poder lexislativo e sinalar en que máns debe estar” (LOCKE , J.: Dos t rata dos de l gobie rno civ il . 1690) D. A separación de poderes “En cada Estado hai tres clases de poderes: o lexislativo, o executivo das cousas pertencentes ó dereito de xen tes e o exe cutivo das cousas q ue pertence n ó civil. Polo primeiro, o principe ou o maxistrado fai as leis para certo tempo ou para sempre, e corrixe ou deroga as que están feitas . Polo segundo, fai a paz ou a guerra, envía ou recibe embaixadores, estabrece a seguridade e prevén as invasións. E polo terceiro, castiga os crimes ou decide as contendas entre particulares. Este último chamaráse poder xudicial, e o outro, simplemente, poder executivo do Estado. A libertade política nun c idadán é a tranquilidade de espírito que provén da opinión que cada un ten da sú a seg urida de, e para que se goce dela é preciso qu e sexa tal o goberno que nengú n cidadán teña motivo de temer a outro. Cando os poderes lexislativo e executivo se atopan reunidos nunha mesma persoa ou corporación, non hai liberdade, porque é de temer que o monarca ou o Senado fagan leis tiránicas para executalas do mesmo xeito. Así acontece tamén cando o poder xudicial non está separado do poder lexislativo e do executivo. Se está unido ó primeiro, o imperio s obre a vida e a liberdade dos cidadáns sería arbitrario, por ser un mesmo o xuíz e o lexisl ador, e se está unido ó segundo sería tiránico, por canto gozaría o xuíz da mesma forza que un agresor”. (MONT ESQ UIEU , J.: El espíritu de las leyes. 1748) E. A libertade e a igualdade. “Se se busca en que consiste o ben máis preciado de todos, que debe ser obxectivo de toda lexislación, atoparáse que todo se reduce a dúas cuestións principais: a libertade e a igualdade, sen a que a libe rtade no pode existir. Renunciar á liberdade é renunciar a ser home, ós dereitos e ós deberes da humanidade. A verdadeira igualdade non reside no feito de que a riqueza sexa absolutamente a mesma para todos, senón que nengún cidadán s exa tan rico como para poder comprar a outro e que non s exa tan pob re como para verse forzado a venderse. Esta igualdade, dise, no pode existir na práctica. Pero se o abuso é inevitable, ¿que re iso dicir que debemos renunciar forzosamente a regulalo?. Como, preci samente, a forza das cousas tende sempre a destruír a igualdade, hai qu e facer que a forza da lexislación tenda sempre a mante la” (ROUS SEAU , J. J.: El contrato social, 1762) A independencia dos Estad os Unidos de América. Un exemplo para Europa. F. As condici óns xeográficas dos Es tados Unidos de Am érica. “Situado no centro de América do Norte, o territorio seguido (é dicir, antes que Alaska e Hawai se converteran nos estados 49º e 50º da Unión, respectivamente en 1958 e 1959) que constitúe o ob xecto de toda a historia dos Estados Unidos presenta a forma dun inmenso rectángulo, entre o Océano Atlántico e o Océano Pacífico. A súa superficie de 7.842.000 km cadrados equivale aproximadamente a dazaseis veces a de Francia. Tres dos seus lados -a saber, a cost a atlántica, a costa `pacífica e a parte meridional, que bordea México e o golfo de México- ofrecen sobre o mapa un trazado lixeiramente convexo. Aparte do profundo corte dos Grandes Lagos, (Ontario, Erie, Hurón, Míchigan e Superior) o cuarto lado do rectángulo -a front eira septentrional con Canadá- forma unha liña case rigurosamente recta, xa que na maior parte da súa lonxitude coincide co paralelo 49 de latitude norte. 42

O país , situado ent re dito paralelo e o paralelo 30 -no que se apoia Nova Orleans-, corresponde en latitude a unha parte do globo terrestre que, a cabalo do Mediterráneo, pode fixarse entre unha liña que unise polo norte París con Viena e Kharkov (París está aproximadamente á mesma distancia do Ecuador que Seattle) e outra que unise polo sur Agadir con El Cairo. É dicir, en xeral o clima deste bloq ue continental debera corresponcer nos estados do norte ó clima temperado de Francia, España ou Italia, e nos estados do sur ó clima xa case subtropical de Marrocos ou o sur de Alxéria. Naturalmente, semellante esquema está alterado polas correntes oceánicas, a natureza e a altitude dos solos, a sába de auga dos Grandes Lagos e o réxime dos ventos: e por exemplo, os invernos de Minnesota adoitan ser máis fríos que os de Lorena ou Austria, que se atopan á mesma latitude que o citado est ado septentrional da Unión.” ( L. SCH OEL L, F. Historia de los Estados Unidos . Edicións Moreton S.A. Col. Panoramas de la historia Universal, nº 3, paxs. 21- 22. Bilbao, 1972) G. A ubicación espacial das trece colonias. (FONTE : www.icarito.latercera.cl/infografia/hist_univ/revoluciones/colonias_norteamericanas.htm.) H. Pri mei ras desave nenc ias c on In glate rra. A o posi ción a Sta mp Ac t. (P ropos ta in terdi sci plinar) “The members of this Congress, sincerely devoted, with the warmest sentiments of affection and duty to His Majesty's Person and Government, inviolably attached to the present happy establishment of the Protestant succe ssion, and with mi nds deeply impressed by a sense of the present and impending misfortunes of the Britis h colonie s on this contine nt; having co nsidered as m aturely as time wi ll permit the circumstances of the said colonies, esteem it our indispensable duty to make the following declarations of our hum ble opinion, respecting the mos t essential rights and liberties Of the colonists, and of the grievances under which they labour, by reason of several late Acts of Parliament. 43

That His Majesty's subjects in these colonies, owe the same allegiance to the Crown of Gre at- · Britain, that is owing from his s ubjects bo rn within the realm, and all due subordinati on to that august body the Parliament of Great Britain. That His Majesty's liege subjects in these colonies, are entitled to all the inherent rights and · liberties of his natural born subjects within the kingdom of Great-Britain. That it is inseparably essential to the freedom of a people, and the undoubted right of Englishmen, · that no taxes be imposed on them, but with their own consent, given personally, or by their representatives. That the people of these colonies are not, and from their local circumstances cannot be, represented · in the House of Commons in Great-Britain. That the o nly represe ntat ives of the peo ple of thes e coloni es, are persons chosen the rein by · themselves, and that no taxes ever have been, or can be constitutionally imposed on them, but by their respective legislatures. That all supplies to the Crown, being free gifts of the people, it is unreasonable and inconsistent with · the principles and spirit of the British Constitution, for the people of Great-Britain to grant to His Majesty the property of the colonists. That trial by jury is the inherent and invaluable right of every British subject in these colonies. · That the late Act of Parliament, entitled, An Act for granting and applying certain Stamp Duties, and · other Duti es, in th e Brit ish colo nies and plantatio ns in America, etc., by imposing taxes on the inhabitants of these colonies, and the said Act, and several other Acts, by extending the jurisdiction of the courts of Admiralty beyond its ancient limits, have a manifest tendency to subvert the rights and liberties of the colonists. That the duties imposed by several late Acts of Parliament, from the peculiar circumstances of · these colonies, will be extremely burthensome and grievous; and from the scarcity of specie, the payment of them absolutely impracticable. That as the profits of the trade of these colonies ultimately center in Great-Britain, to pay for the · manufactures which they are obliged to take from thence, they eventually contribute very largely to all supplies granted there to the Crown. That the restrictions imposed by several late Acts of Parliament, on the trade of th ese colo nies, w ill · render them unable to purchase the manufactures of Great-Britain. That the i ncrease, prosperity, an d happ ines s of t hese coloni es, depend on the full an d free · enjoyment of their rights and liberties, and an intercourse with Great-Britain mutually affectionate and advantageous. That it is the right of the British subjects in these colonies, to petition the King, Or either House · of Parliament. Lastly, That it is the indispensable duty of these colonies, to the best of sovereigns, to the mother country, and to themselves, to endeavour by a loyal and dutiful address to his Majesty, and humble applications to both Houses of Parliament, to procure the repeal of the Act for granting and applying certai n stamp dut ies, of all clauses of any other Acts of Parliament, whereby the jurisdiction of the Admiralty is extende d as aforesaid, and of the other late Acts for the restriction of American commerce. “ (Resolutións of the Stamp Act . October 19, 1765. En: www.der .uva.es/con stitucion al/verdu go/sta mp_ act.ht ml.) I. O motín do té. “Posteriormente o rei Xurxo creou os impostos aduaneiros, pagos que debían facer os colonos por 44

algunhas mercadurías procedentes de Inglaterra, entre estas mercadurías estaba o té. Deste xeito os cidadáns organizaronse para impedir a compra de mercadurías procedente s de Inglaterra e con relación ó té decidiron impedir o seu desembarco en América. Tomaron medidas, en 1773 produciuse o Motín do té, os colonos disfrazados de peles vermellas, atacaron tres barcos ingleses cargados te té e arroxaron os seus productos ó mar. Como represalia as autoridades inglesas pec haron o Porto de Boston, principal porto das colonias norteamericanas.” (Trad ucido d e: www .rena.e du.ve/t erce raet apa/h istoria /Cara ctInd EEU U.htm l.) J. O motín do té na imaxe. K. A declaración de indepen dencia. “Cando no curso dos acontecementos humanos faise necesario para un pobo disolver os vínculos políticos que o ligaron a outro e tomar entre as nacións da terra o posto separado e igual a que as leis da natureza e o Deus desa natureza danlle dereito, un xusto respecto ao xuízo da hu mani dade esixe qu e dec lare as causas que o impulsan á separación. Sostemos como evidentes estas verdades: que todos os homes son creados iguais; que son dotados polo seu Creador de certos dereitos inalienables; que entre estes están a vida, a libe rdade e a procura da felicidade; que para gara ntizar estes dereitos se instituen entre os homes os gobernos, que derivan os seus poderes lexítimos do consentimento dos gobernados; que cando queira que unha forma de goberno fágase destructora destes principios, o pobo ten o dereito a reformarla ou abolirla e instituir un novo goberno que se funde nos devanditos principios, e a organizar os seus poderes na forma que ao seu xuízo ofrecerá as maiores probabilidades de alcanzar a súa seguridade e felicidade. A prudencia, está claro, aconsellará que non se cambie por motivos leves e transitorios gobernos de antigo establecidos; e, en efecto, toda a experiencia demostrou que a humanidade está máis disposta a padecer, mentres os males sexan tolerables, q ue a facerse xustiza abolendo as formas a que está afeita. Pero cando unha longa serie de abusos e usurpaciones, di rixida invariablemente ao me smo obxe ctivo, demostra o designio de someter ao pobo a un despotismo absoluto, é o seu dereito, é o seu deber , derrocar ese goberno e establecer novos resguardos para a súa futura seguridade. 45

Tal foi o paciente sufrimento destas colonias; tal é agora a n ecesidade que as obriga a reformar o seu anterior sistema de goberno. A historia do actual Rei da Gran Bretaña é unha historia de repetidos agravios e usurpacións, encamiñados todos directamente cara ao establecemento dunha tiranía absoluta sobre estes estados. Para probar isto, so metem os os fei tos ao xuízo dun mundo imparcial. (Aquí os colonos expoñen Uns 25 agravios concretos de que acusan ao monarca británico. Entre outras cousas... negouse a dar o seu asentimientoáás leis necesarias para o ben público; [impúxonos] "contribucións sen o noso consentimiento", etc.) En cada etapa destas opresiones, pedimos xustiza nos términos máis humildes: ás nosas repetidas peticións contestouse soamente con repetidos agravios. Un Príncipe, cuxo carácter está así sinalado co n cada un dos actos que poden definir a un tirano, non é digno de ser o gobernante dun pobo libre. Tampouco deixamos de dirixirnos aos nos os irmáns británicos . Previñémolos de tempo en tempo das tentativas do seu poder legislativo para englobarnos nunha jurisdi cción injus tificable. Rec ordámoslles as circunstanci as da nosa emigración e radicación aquí. Temos apelado ao seu innato sentido de xustiza e magnanimidade, e témolo conxurado, polos vín culos do noso parentesc o, a repudiar esas usurpacións, as cales interromperían inevitablement e as nosas relacións e c orrespondencia. Tamén ele s foron xordos á voz da xustiza e da consanguinidade. Debemos, pois, convir na necesidade, que establece a nosa separación e consideralos, como consideramos ás demáis colectividades humanas:inimigos na guerra, na paz, amigos. Polo tanto, os Representantes dos Estados Unidos de América, convocados en Cong reso Xeral, apelando ao Xuíz Supremo do mundo pola rectitud das nosas intencións, en nome e pola autoridade do bo pobo destas Colonias, solem nemente facem os público e declaramos : Que estas Colonias Unidas so n, e debe n selo por dereito, Estados Libres e Independentes; que quedan libres de toda lealdade á Coroa Británica, e que toda vinculación política entre elas e o Estado da Gran Bretaña queda e debe quedar totalmente disolta; e que, como Estados Libres ou Independentes, teñen pleno poder para facer a guerra, concertar a paz, concertar alianzas, establecer o comercio e efectuar os actos e providencias a que teñen dereito os Estados independentes. E en apoio desta Declaración, con absoluta confianza na proteccióón da Divina Providencia, empeñamos a nosa vida, a nosa facenda e o noso sagrado honor.” (Declaración de inde pend encia. F irma n: Joh n Han cock , Presid ente do Con gres o, Cha rles T hom son, s e c r e t a r i o e os representantes de cada unha das trece colonias. 4 de xullo de 1776) L. A Declaración de dereitos do h ome de Virxinia. I. Que todos os homes son, por natureza, igualmente libres e independentes, e posúen determinados dereitos inherentes dos que, unha vez habendo ingresado no estado de sociedade, non poden, baixo ningún pacto, ser privados ou desposeídos no futuro; a saber, o goce da vida e a liberdade, cos medi os para adqu irir e p osuír a propiedade, e perseguir e alcanzar a felicidade e a seguridade. II. Que todo o poder pertence e, en cons ecuencia, de riva do pobo; que os maxistrados son os seus mandatarios e sirvientes, e en todo momento responsables ante él. III. Que o Goberno é, ou debe ser, creado para o común beneficio, protección e seguridade do pobo, nación ou comunidade; que dos diversos modos ou formas de goberno, a mellor é aquela que se xa capaz de xerar o maior grado de felicidad e e seguridad e así com o de protexerse e fectivam ente fronte ao perigo da mala administración; e que, cando se consi dere que un goberno é inadec uado ou contrario a estes obxectivos, unha mayoría da comunidade terá un indiscutible, inalienable e imprescriptible dereito a reformalo, cambialo ou abolilo, no xeito que se xulgue máis conveniente para o ben público. IV. Que ningunha persoa ou grupo de persoas teñen dereito a recibir emolumentos exclusivos ou especiais ou privilexios da comunidade, salvo en consideración á prestación de servizos públicos; os cales non serán transmisibles, como tampouco serán hereditarios os cargos de maxistrado, lexislador ou xuíz. V. Que os poderes lexislativo e executivo do Estado deben estar separados e diferenciados do xudicial; e que para impe dir qu e os mem bros dos dous prime iros incurran en opre sión han de se ntir as cargas do pobo e participar delas, recuperando cada certo tempo a súa con dición privada ao volver ao corpo do que procedían, suplindo as vacantes mediante eleccións frecuentes e regulares nas que, todos ou parte dos antigos membros, poderán ser de novo elexibles ou inelexibles, según o que establezan as leis. VI. Que as eleccións para as asembleas dos representantes do pobo deben ser libres; e que todos os homes, habendo suficiente constancia do seu permanente interés na comunidade e da súa vinculación á mesma, 46

ostentan o dereito de sufraxio e non poden ser suxeitos a gravámes ou privados da súa propiedade para usos públicos sen o seu consentimento ou o dos seus representantes elixidos para tal fin, nin obrigados por ningunha lei que non haxan, da mesma forma, consentido, para o ben público. VII. Que o poder de suspender as leis ou de executalas por calquera autoridade, sen o consentimento dos representantes do pobo, é lesivo dos seus dereitos e non debe exercerse. VIII. Que en todos os procesos penais ou por pena capital a persoa ten dereito a coñecer a causa e natureza da acusación para confrontarse cos ac usadores e testem uñas, a practicar probas no seu favor, e a un xuízo rápido por un xurado imparcial do seu vecindario, sen cuxa unánime decisión non poderá ser considerado culpable, e tampouco poderá ser obrigado a declarar contra sí mesmo; e que ninguén será privado da súa liberdade senón en virtude da lei do país ou do xuízo dos seus iguais. IX. Que non se poderán esixir fianzas excesivas, nin impoñer multas excesivas; nin inflinxir castigos crueis e inusuais. X. Que os mandamien tos xerais, en virtude dos cales encoméndes e a un oficial ou delegado o rexistro de lugares sospeitosos sen proba da comisión do feito, ou o arresto de persoa ou persoas innomin adas, ou cuxa falta non esté sufic ientemente identificada ou probada, son ofe nsivos e oprimentes e non deben ser autorizados. XI. Que n os li tixi os sobre propiedade e no s prei tos entre particulares, o antigo xuízo por xuradoéé preferible a calquera outro e debe conservarse como sagrado. XII. Que a liberdade de prensa é un dos mellores baluartes da liberdade e non pode ser nunca restrinxida máis que por un goberno despótico. XIII. Que unha milicia ben ordenada, composta do conxunto do pobo, adestrada no uso das armas, é a defensa adecuada, natural e segura dun Estado libre; que os exércitos permanentes en tempo de paz deberían evitarse por ser unha ameaza para a liberdade; e que, sempre, os militares deben es tar estrictamente su bordinados ao poder civil e gobernados por éste. XIV. Que o pobo ten dereito a un goberno uniforme; e que, en consecuencia, ningún goberno separado ou independente do goberno de Virginia, pode ser erixido ou establecido dentro dos seus límites. XV. Que ningún goberno libre, nin as bendicións da liberdade poden preservarse por un pobo sen un fi rme compromiso coa xustiza, a moderación, a templanza, a frugalidad e a virtude e recorrendo con frecuencia aos principios fundamentais. XVI. Que a religión, ou o deber que temos para o noso Creador e o modo en que o recoñecemos, han de guiarse pola razón e a convicción, e non pola forza ou a violencia; e por iso, todos os ho mes teñe n igu al dere ito ao lib re exercicio da religión, de acordo cos dictados da súa conciencia; e que é un deber mutuo de todos prac ticar a benevolencia cristiá, o amor e a caridade para con todos. (Declaración de dereitos de Virxinia. 12 de xullo de 1776) LL. A Constitución dos Estados Unidos. NÓS, o Pobo dos Estados Unidos, a fin de formar unha Unión máis perfecta, establecer Xustiza, af irmar a tranquilidade inte rior, prover a Defensa común, promover o benestar xeral e ase gurar pa ra nós mes mos e para os nosos descendientes os benefici os da Liberdade, es tatu imos e sanci onam os esta C ONSTITUCION para os Estados Unidos de América. ARTICULO UN Primeira Sección Todos os poderes lexislativos outorgados na presente Constitución corresponderán a un Congreso dos Estados Unidos, que se comporá dun Senado e unha Cámara de Representantes. Segunda Sección 1. A Cámara de Representantes es tará formada por membros elixidos cada dous anos polos habitantes dos diversos Estados, e os electores deberán posu ír en cada Estado as condicións requeridas para os electores da rama mais numerosa da legislatura local. 2. Non será representante ningunha persoa que non c umpra 25 anos de idade e teña sido cidadán dos Estados Unidos durante sete anos, e que non sexa habitante do Estado no cal desígneselle, ao tempo da elección... Terceira Sección 1. O Senado dos EE.UU. comporase de dous Senadores por cad a Est ado, elixidos por se is an os po la lexisla tura do mesmo, e cada Senador disporá dun voto... 47

ARTICULO DOUS Primeira Sección 1. Deposítase o poder executivo nun Presidente dos Estados Unidos. Desempeñara o seu encargo durante un término de catro anos e, xuntamente co Vicepresidente designado para o mesmo período,... ARTICULO TRES Primeira Sección 1. Se depositará o poder xudicial dos Estados Unidos nun Tribunal Supremo e nos tribunais inferiores que o Congreso instituya e es tableza en diante. Os xuíces, tanto do Tribunal Supremo como dos inferiores, continuarán nas súas funcións mentres observen boa conduta e recibirán en períodos fixos, unha remuneración polos seus servizos que non será diminuída durante o tempo do seu encargo... ARTICULO CUARTO Primeira Sección Se dará enteira fe e crédito en cada Estado aos actos públicos, rexistros e procedementos xudiciais de todos os demáis. E o Congreso poderá prescribir, mediante leis xerais, a forma en que ditos actos, rexistros e procedementos se probarán e o efecto que producirán. Segunda Sección 1. Os cidadááns de cada Estado tenrán dereito nos demáis a todos os privilexios e inmunidades dos cidadáns destes... Terceira Sección 1. O Congreso poderá admitir novos Estados á Unión, pero ningún novo Estado poderá formarse ou erixirse dentro de limítes doutro Estado, nin un Estado constituírse mediante a reunión de dous ou máis Estados ou partes de Estados, sen o consentimento das legislaturas dos Estados en cuestión, así como do Congreso. 2. O Congreso terá facultade para executar actos de dispos ición e para formular todos os reglamentos e regras que sexan precisos con respecto ás terras e outros bens que pertenzan aos Estados Unidos, e nada do que esta Constitución contén se int erpretará nun sentido que cause prexuízo aos dereitos aducidos polos Estados Unidos ou por calquera Estado individual. Cuarta Sección Os Estados Unidos garantizarán a todo Estado comprendido nesta Unión unha forma republicana de goberno e protegerán a cada un en contra de invasións, así como contra os disturbios internos, cando o soliciten a legislatura ou o executivo (no caso de que non fose posible reunir á legislatura)... (Fonte: Prog ramas de Inform ación Intern acional do Dep artam ento de Es tado de E E.UU.) M. A independencia en imaxes. 1. A D eclaración de Independencia. Pintura de J o h n Trumbull (!756-1843). Representa a entrega da declaración de ind epe nden cia ó Presidente do Congreso, J o h n Hanco ck, pola Comisión de Re d a c ción: John Adams, Robert Sherman, Thomas Jefferson e Benx amín Fran klin . 48

O significado da R evolución Francesa. ¿Mito Histórico ou realidade transcendental? N. A Revolución Francesa no debate historiográfico. A Revolución francesa foi tradicionalmente considerada como un mito, como un fenómeno histórico de repercusión extraordinaria en todo o mundo e que verdadeiramente contribu íu de xeit o subst ancial a cambiar a forma de vida do home sobre a terra. A Historia quedou dividida, desde que se produciu aquel acontecemento, en dúas fases: o que ocurríu antes e o que ocurríu despois de 1789. Aínda, fai poucos anos, o historiador francés Pierre Chaunu escrib ía: "A Revolución segue sendo, despois de dous séculos, a referencia privilexiada do noso pasado... o mito fundador da nación". Iso explica a desmesura bibliográfica arredor da Revolución francesa. Os dez anos que du rou suscitaron máis b ibliografía que os tresce ntos anos de Monarquía. Aínda hoxe, o ano do seu estalido goza de vinte e cinco ou trinta veces máis páxinas adicadas que calquera ano do sé culo XIX ou do século X VIII. A medi a de utili zación de calquera documento conservado é de quince ou vinte veces superior para os dez años de Revolución que para o século anterior ou posterior. Aínda por riba, a recente celebración (ano 1989) do Bicenten ario da Revolución produciu tal abundanc ia de literatura histórica que difícilmente pode ser abarcada por un só lector. Agora ben, a historiografía sobre a Revolución francesa non só destaca pola súa sobreabundancia senón pola controversia que a súa interpretación suscitou sempre por parte dos h istoriadores das diferentes escolas e ideoloxías. En efecto, desde o mesmo momento en que o fenómeno revolucionario foi tratado como obxecto de análise histórica -e iso comenzou a producirse o mesmo ano de 1789 cando Lescène des Maisons publicou a súa Histoire de la Révolution Française- tomou unha posición determinada, dándolle interpretacións diversas e, a miúdo, co ntrapuestas. O feito revoluci onario de 1789 abríu, pois, dende o principio , un violento debate e inaugurou agrias loitas políticas e ideológicas que se prolongaron durante décadas, e ata durante séculos. “ ( T ra d uc i do d e: w ww . ar t e hi st o ri a .c o m ) Francia en vésperas da Revolución Antecedentes económicos, sociais e politicos O. Cri se económica e finan ceira Orzamento do Estado francés en 1788 Millóns de libras -Gasto s civís 145 -Corte e privilexiados 36 -Intrucción pública e axistencial 12 -Gastos militares e diplomaticos 165 -Débeda pública 318 -Total Gastos 628 -Total ingresos 503 -Défic it 125 P. O concepto de “crise de subsistencia”. “O antigo réxime económico vinculaba, en alto grado, o desenvolvemento da poboación ás fluctuacións das colleitas. A dieta baseábase nos cereais panificables, mentras a extremada deficiencia dos transportes reducía a maior parte dos territorios ós seus exclusivos recursos. A sí, nos anos crític os, a falla de gran alzaba o prezo do alimento a unhas cotas tan elevadas, que significaban a súa privación para a masa dos consumidores. Entón, a pouco que a situación se prolongase, desatábase o círculo infernal: carestía, déficit alimenticio, fame e epidémia conxugábanse para producir unha mortalidade de dimensións extraordinarias. Non é preciso insistir máis encol dun mecanismo descrito en todos os seus térmos polos aritméticos do século XVIII.” (NADA L, J.: L a P ob l a ci ó n e s p añ o la . S ig l os X V I a X X . Ed. Ariel, Col. Ariel, nº 12. Pax. 24. Barcelona, 1986) 49

Q. Crise de subs istencia en Franci a. R. Os “Cadernos de queixas” 1. Por unha reforma dos impostos. “Os habitantes queixanse de est ar sobrecargados pola taille* e a capitación** e outros impostos (...). Os dereit os son moi perxudic iais para o comercio do viño, tanto ó por maior como en pequenas cantidades. O sal, artícu lo de consumo tan ne cesario á vida non só dos hom es, senón tam én do gando, acada hoxe un prezo excesivo (.. .). Sería preciso suprimi r a taille e a capitación (...), as corveas.” (Cahiers de doleances. Senescalía de Draquignan, 1789) * Imposto francés que gravaba as posesións persoais e que recaía exclusivamente sobre o campesiñado. ** Imposto base ado na poboación. Afec taba principalmente á burgues ía e campesiñado 2. Contra o feudalismo. “Aquí o pobre non ten dereito a encender o lume na súa cabana para poñerse ó abrigo do fío se non llo compra ben caro ó señor, por unha contribución descontada dos seus medios de subsistencia e os da súa familia. Este dereito inhumano existe en Broues baixo o nome de dereito de fogo. Ali o agricultor non ten nin xiquera o dereito de alimentar o seu gando coa herba que medra no seu campo; se a toca, se lle denuncia e castiga con unha multa que o arruina, e o exercicio máis lexítimo dos dereitos da súa propiedade esta subordinado á vontade arbitraria do señor, que ten a pretensión ó dereito universal sobre todos os pastos do territorio. Debense abolir todos os dereitos dos señores...” (Cahiers de doleances. Valençay, Berry, 1789) 3. Pola reforma do Estado “A asamb lea pide que sexa estab lecido qu e o Terceiro Es tado terá nas asam bleas da Naci ón, polo menos, tantos diputados como os outros dous ordes reunidos, que as deliberacións se realizarán nos tres ordes reunidos e que os votos serán contados por cabezas. 50

O obxecto do que deben ocuparse esencialmente e en primeiro lugar é o de asegurara a Francia unha constitución boa e sólida que fixe para sempre e do xeito máis claro posible os dereitos do trono e os da nación. Que as leis aprobadas pola nación reunida como Estados xerais precisan só a aprobación conxunta pola vontade da nación er a autoridade do Rei para ser válidas e obrigatorias en todo o reino.” (Cahiers de d oleances. Bailía de N anci e Ucha u, 1789) Francia durante a Revolución As constitució ns revolucionarias S. Declaración dos dereitos do ho me e do cidadán Art. 1º - Os homes nacen e permanecen libres e iguais en dereitos. As distincións sociais non poden fundarse nada máis que sobre a utilidade común. Art. 2º - O obxecto de toda asociación política é a conservación de todos os dereitos naturais e imprescriptibles do h ome. Estes dereitos son a liberdade, a propiedade, a segu ridade e a resistencia á opresión. Art. 3º - O principio de toda soberanía reside esencialmente na nación. Ningún corpo nin individuo pode exercer autoridade que no proceda directamen te dela. Art. 4º - A libertade consiste en poder facer todo aquelo que non dane a outro; polo tanto, o exercicio dos dereitos naturais de cada home non ten outros límites que os que aseguren ós demáis membros da sociedade o disfrute destes mesmos dereitos. Estes límites non poden ser determiñados máis que pola lei (...). Art. 6º - A lei é a expresión da vontede xeral. Todos os cidadáns teñen dereito a contribuír persoalmente, ou por medio dos seus representantes á súa formación. A lei debe ser idéntica para todos, tanto para protexer como para castigar. Sendo todos os cidadáns iguais ante os seus ollos, son igualmente admi sib les a todas as d igni dades, po stos e empregos públi cos, segund o a sú a capa cidade, e sin out ra distinción que a das súas virtudes e talentos (...). Art. 11º - A libre comunicación dos pensamentos e das opinións é un dos máis preciosos dereitos do home. Todo cidadán pode, pois, falar, escribir, imprimir libremente, agás a origa de responder do abuso desta liberdade nos casos determiñados pola lei (...). Art. 16º - Toda sociedade na que a garantía dos dereitos non está asegurada, nin a separación dos poderes determiñada, non ten Constitución. Art. 17º - Sendo a propiedade un dereito inviolable e sagrado, naide pode ser privado dela, se non é nos casos en que a necesidade pública, legalmente comprobada, o esixa evidentemente, e baixo a condición dunha indemnización xusta e previa.” (Decretados pola Asamblea Nacional Francesa. Agosto de 1789) T. A abolición do réxime feudal e dos privilexios. “Art. 1º. A asemblea Nacional suprime enteiramente o réxime feudal e decreta que os dereitos e deberes tan to feudais coma cen suais, os que se refire á man morta real ou pe rsoal e á servidum e persoal e os que os representan son abolidos sen indemnización, e toólos demáis declarados redimibles, e o prezo e modo de redenci ón serán fixados pola Ase mblea X eral. Art. 4º. Tódalas xustizas señoriais son suprimidas sen ningunha indemnización. Art. 5º. Os décimos de calquera tipo e os censos a que desen lugar... serán abolidos. Art. 9º. Os privilexios pecuniarios persoais ou reais en materia de subsidios (impostos) son abolidos para sempre. A percepció n farase sobre tódolos cidadans e s obre tódolos bens, de igual maneira e na mesma forma. Art. 11. Tódolos cidadans, sen distinción de nacemento, poderán ser admitidos a tódolos empregos e dignidades eclesiásticas, civís e militares, e ningunha profesión útil reportará deshonra.” (Dec reto de 4 de agos to de 1 789.) 51

U. A teoría do goberno revolucionario. “A teoría do goberno revolucionario é tan nova coma a revolución que a trouxo. Non hai que buscala nos libros dos escritores políticos, que non viron en absoluto esta Revolución, nin nas leis dos tiranos que, contentos con abusaren do seu pode r, ocúpanse pouco de procura-la lexitimidade; est a palabra non é para a aristocracia máis que u n asunto de terror; para os tiranos un escándalo; para moita xente un eni gma. O principio do goberno cons titucional é conserva-la República; o do goberno revolucionario é fundala: O goberno constitu cional ocúpase princi palmente da liberdade civil; e o goberno revolucionario da liberdade pública. Baixo o réxime constituc ional abonda con protexe-los individuos dos abusos do poder público; baixo o réxime revolucionario, o propio poder público está obrigado a defenderse contra tóda-las faccións que o ataquen. O goberno revolucionario debe ós bos c idadans toda a protección nacional; ós inimigos do pobo non lles deben se non é a morte” (ROBESPIERRE: 25 de decembro de 1793) V. O t error. “Solicitamos a morte do rei para gravar profundamente nos corazóns o des prezo da realeza e encher de estupor a todos os partidarios do rei... ¿Tendes medo que o castigo do derradeiro dos nosos reis irrite aos países estranxeiros?... Os reis son os máis soberbios dos mortais; son os máis viles e en canto escoiten retumbar a tormenta da cólera do pobo, tremerán no fondo dos seus palac ios; en c anto treman, xa deixan de exis tir. Eu sei que para evitar este golpe, intentarán sementar en medio de vos outro s a co nfus ión e a discordi a; que derramarán ouro a mans cheas e que ensaiarán outros medios de seducción. Pero ahí acabarán todas as súas forzas... Non tendes ningunh a sentencia que dictar a favor ou en contra dun rei, senón tom ar unha medida de saúde pública, exercer un acto de providenci a nacional. Un rei destronado, na Repú blic a,no n serve máis que para dúas cousas: ou c onfu ndir a tranquilidade do Estado e es naquizar a liberdade, ou reforzar unha e outra ao mesmo tempo. En consecuencia, eu sosteño que... , para cimentar a República nacente, debe gravarse profundamente nos corazóns o desprezo á realeza e deixar atónitos a todos os partidarios do rei.” (ROBE SPIER RE, M.: Carte ao Com ité executivo. 1792) W. A revolución en imaxes. Toma da Bastilla en 1789. En: www.portalmundos.com/mundohistoria/clave/revolucionfrancesa.htm 52

X. Xeografía das actividades revolucionarias. Y. A Constitución de 1791. “A Asemblea Nacional... abole irrevocablemente as institucións que ferían a liberdade e a igualde de dereitos -non existirán máis nin nobreza, nin distincións hereditarias, nin distincións de Ordes, nin réxime feudal, nin xustizas patrimoniais, nin ningúns títulos, denominacións e prerrogativas que delas se derivan, nin ningunha Orde de cabalería, nin ningunha das corporacións ou decoracións para as que se esixían probas de nobreza, ou que supoñan distincións de nacemento, nin ningunha outra superioridade senón a dos funcionarios públicos no exercicio das súas funcións. Non existirán máis nin venda nin herdanza de ningún cargo público. Non habe rá máis en ningunha parte da nación, nin para ningún individuo, calquera privilexio ou excepción ó dereito común de todos os franceses. Non haberá máis corpos xudiciais nin corporacións de profesións, artes e oficios. 53

A lei non rec oñec e nin votos reli xios os, nin c alquera outro compromiso que sexa contrario ós dereitos naturais ou á Constitución... Título III - Dos poderes públicos. Art. 1 - A soberanía é unha, indivisible, inalienable e imprescptible. Pertence á Nación; ningunha sección do pobo, nin ningún individuo pode atribuírse o seu exercicio. Art. 2 - A Nación, da que únicamente emanan todos os poderes, só pode exercelos por delegación. A Constitución francesa é representativa: os representantes son o Corpo Lexislativo e o rei. Art. 3 - O poder lexislativo é delegado a unha asemblea nacional composta de representantes temporais, libremente elexidos polo pobo, para ser exercido por ela coa sanción do rei, da maneira que se determinará a continuación. Art. 4 - O goberno é monárquico: o pder executivo é delegado ó rei para ser exercido baixo a súa autoridade por ministros e outros axentes responsables da maneira que se determinará despois. Art. 5 - O poder xudicial é delegado ós xuíces elixidos por un tempo limitado polo pobo Capítulo I - Da Ase mblea Naci onal Lexislat iva. Art. 1 - A Asemblea Nacional formando o corpo lexislativo é permanente e composto por unha única Cámara. Será formada cada dous anos por novas eleccións. Cada período de dous anos constituirá unha lexislatura... Sección II - Asembleas Primarias. Nomeamento de electores. Art. 1 - Para formar a Asemblea Nacional lexislativa, os cidadans activos reuniranse cada dous anos en Asembleas primarias nas cidades e nos cantóns... Art. 2 - Para ser cidadán antivo é preciso: Ter nacido ou terse tornado francés; ter 25 anos de idade completos... Pagar... de contribución directa polo menos o valor de tres días de traballo... Art. 6 - As Asembleas primarias nomearán ós electores na proporción do número de cidadáns activos domiciliados na cidade ou cantón... Art. 7 - Ningu én po derá ser nomeado elector se non reune as condicións necesarias para ser cidadán activo máis as seguin tes: (ser propietario ou arrendatario de fincas urbanas ou rústic as polo valor de entre cen e trescentos días de traballo, segundo os casos)... Sección III - Asembleas electorais. Nomeamento de representantes. Art. 1 - Os electores nomeados en cada departamento reuniranse para elixir o número de representantes que corresponda ó seu departamento... (Extracto da C onstitución francesa do 3 de set embro de 17 91) Z. A Constitución de 1793. “-Da República Artículo 1º. A República Francesa é unha e indivisible... -Da Distribución do Pobo. Artículo 2. O pobo francés distribúe se, para o exercicio da súa soberanía, en asembleas primarias de cantóns. Artículo 3. Para a administración e para a xustiza distribúese en departamentos, distritos e municipios... -Do Estado dos Cidadáns Artículo 4. Todo home nado e domiciliado en Francia, con vinteún anos de idade cumpridos. Todo estranxeiro con vinteún anos de idade, domiciliado en Francia desde fai un ano, que viva aquí do seu traballo, ou adquira unha propiedade, ou despose unha francesa, ou adopte un neno, ou alimente a un vello; todo estranxeiro, en fin, que o pobo considere que mereceu be n a humanidade. Será admitido ao exe rcicio dos dereitos de cidadán francés... -Da Soberanía do Pobo. Artículo 7. O pobo soberano é a universalidad dos cidadáns franceses. Artículo 8. Nomea aos seus deputados de forma directa. 54

Artículo 9. Delega en electores para a designación dos administradores, dos árbitros públicos, dos xuíces penais e de casación. Artículo 10. Delibera sobre as leis... -Das Asembleas Primarias . Artículo 11. As asembleas primarias están compostas polos cidadáns domiciliados desde fai seis mese s en cada cantón. Artículo 12. Compóñense dun mínimo de douscentos cidadáns chamados a votar e dun máximo de seiscentos... -Da Representaci ón Nacion al Artículo 21. A poboación é a única base da representación nacional. Artículo 22. Hai un deputado por cada corenta mil individuos... -Da Xustiza Civi l Artículo 85. O código das leis civís e penais é uniforme para toda a República. Artículo 86. Non pode atentarse de ningún modo contra o dereito dos cidadáns a resolver as súas diferenzas mediante árbitros da súa elección... -Das Forzas da República Artículo 107. A forza xeral da República está composta polo pobo na súa totalidade. Artículo 108. A República mantén á súa costa, ata en tempo de paz, unha forza armada de terra e mar. Artículo 109. Todos os franceses son soldados ; todos se ejercitan no m anexo das armas... -Da Garantía dos Dereitos Artículo 122. A Constitución garante a todos os franceses a igualdade, a liberdade, a seguridade, a propiedade, a débeda pública, o libre exercicio dos cu ltos, unha instrucc ión común, axudas públicas, a liberdade ilim itada da prensa, o dereito de petición, o dereito de reunirse en asociacións populares, o goce de todos os dereitos do home...” ( Extracto da Constitución francesa de 1793) O Imperio Napoleónico. Moderación e exportación da Revolución. Z. 1. O golpe de Estado de Napoleón Bonaparte. “Acudiron á casa de Bonaparte tódolos grandes personaxes do goberno, da lexislatura, do exercito, e tódolos que gozaban dun ha gran consideración persoal. Todos estaban canson das tentativas das autoridades; moi cons ternados pola súa impotenc ia, asustados polo retorno da demagoxia. Tanta alegría e amor se expandía nos seus corazóns desde o regreso do heroe que, sen se deteren na idea de concederlle a autoridade suprema todo o mundo a recoñecía; todo o mundo encontraba imposible, mentres el (Napoleón) estivese en Francia, a realización dos horribles presaxios polos que estaba acosada; parecía que un insuperable dique había dete-lo desbordamento tan temido... Sieyés, o único home intelixente que houbo no Directorio, pero que tiña en contra súa á amioría, os mem bros máis hono rables da le xisl atura, os máis ilus tres xene rais d o exe rcito... pux erons e de acordo para dicirlle a Bonaparte que a nación esperaba del o cambio da situación desastrosa na que se atopaba.” (Memorias do funcionario napoleónico Roederer) Z. 2. As directrices básicas do Código Civil de Napoleón. “... Nos Estados despóticos, onde o príncipe é propietario de todo o territorio, onde todo o comercio se realiza en nome do xefe do Estado e no seu proveito, onde os particulares non teñen nin propiedade nin libe rdade, hai máis xuíc es e verdugos q ue le is; p ero alí onde os cidadáns t eñen bens que conservar e defender, alí onde teñen dereito s civís e polític os, alí onde o honor é valorado como outro ben c alquera, compre un certo número de leis para facer fronte a todo. As diversas clases de bens, os diversos xéneros de industria, as diversas situacións da vida humana, demandan regras diferentes... 55

Os diversos pobos no n poden vivir máis que baixo o imperio do dereito; os mem bros de cada cidade están rexidos, como homes polo dereito, e como cidadáns polas leis... Tales son as principais bases das que partimos para a redacción do proxecto de Código Civil...” (Discurso prreliminar sobre o estabrecemento do Código Civil dos Franceses de 21 de marzo de 1801) Z. 3. A expansión territorial do Imperio. Z. 4. A coroación imperial de Napoleón. Napoleón I investido coas dignidades imperiais. Cadro realizado por Ingres, 56

A Restauración. O regreso a ortodoxia da tradición. Z. 5. As bases ideolóxicas. - O pensamento de De Maistre. “En ámbolos casos, vese como Deus n os lembra a nosa debilidade e o dereito que El mesmo se reservou no goberno dos pobos. 1º. Ningunha Constitución é o resultado dunha deliberación: os dereitos dos pobos nunca están escritos... 3º. Os dereitos do pobo propiamente dito parten moi a miudo das concesións dos soberanos. 10º. A liberdade, en certo sentido, foi sempre un don dos reis, porque tódalas nacións libres foron instituídas por reis.” ( DE MA ISTRE , J.: Consideracións sobre Francia. 1796) Z. 6. As bases ideolóxicas. - Os plantexamentos de Metternich. “A idea fundamental de Metternich é a do equilibrio. Ante todo, según él, existe un equilibrio no interior dos Estados, onde a orde social debe ser defendida co ntra as forzas da destrucción. Existe, ademáis, un equilibrio entre os Estados, xa que estes últimos non deberían quedar abandonados á súa inspiración particula r, senón sometidos a unha comunidade supranacional. E se isto é certo que “só o orde confire o equilibrio”, nada resultaría máis perigoso para a existencia deses estados que o desenvolvemento dos movementos liberais e nacionais. Cons idera que a saúde da sociedade descansa sobre a cons ervación das monarquías e sobre o respecto a unha xerarquía aristocrática, “crase intermedia entre o trono e as capas inferiores do corpo social”. Precisamente e sta fé no equilib rio nacional e internaci onal é a que o fai particularmente sensible ós intereses xerais de Europa, e determiña a súa creenza na necesidade dun concerto europeo, como algo superior ós intereses de cada Estado. Non só é necesario que os soberanos estean dac ordo entre sí, e que se reunan con frecuencia para aprobar as medidas a adoptar senón tamén que poidan intervir, en caso de necesidade, nos países viciños para restableceer a orde amenazada.” (DROZ , J. : Europa: Restauración e revolución, 1815-1848. Madrid, 1974) Z. 7. As bases ideolóxicas. - As ideas de Louis de Bonald. “En todo tempo o home quixo erixirse en lexislador da sociedade relixiosa e da sociedade política, e dar unha constitu ción á unha ou á outra; pero... o home non pode dar unha co nstitució n á sociedade relixiosa ou política da me sma mane ira que non pode dar peso ó corpo ou extens ión á materia, e que, b en lonxe de poder constiruír a sociedade, coa súa intervención o home pode impedir que a socie dade se constit úa, ou... retrasar o éxito dos esforzos que fixo a sociedade para alcanzar a súa constitución natural. En efecto, só existe unha única constituc ión da sociedade polític a, e unha sóa consti tución da sociedade relixiosa.. . ambalas dúas resultan da natureza dos seres que a compoñen como o peso é o resultado da natureza dos corpos.” ( D E BONA LD, Louis: Teoría del poder político y religioso dentro de l a sociedad civil, demo strada por el ra zonam iento de la . historia. Ed. Tecnos, Ma drid, 1988) Z. 8. O congreso de Vie na. “Art. 1º: As grandes potencias contratantes (Gran Bretaña, Rusia, Prusia, Austria...) Comprometéndose solemnemente a reuni-los medios dos seus Estados respectivos para manteren en toda a súa integridade as condicións do tratado de paz concluído en París o 30 de maio de 1814, así co mo as estipulacións establecidas e asinadas no Congreso de Vi ena, co obxect o de completa-las disp osicións de se tratado , de protex elas cont ra todo ataque, e particularmente contra os intentos de Napoleón Bonaparte. Art. 2º: Aínda que un obxectivo tan grande e tan beneficioso non permite que se midan os medios destinados para acadalo, e que as altas partes contratantes estean resoltas a consagrarlle tódolos seus esforzos... elas acordaron manter constantemente en campaña 150.000 homes cada unha... e em pregalos activa 57

e concertadamente contra o inimigo común. Art. 3º: As altas partes contratantes comprométense recíprocamente a non utiliza-las armas máis ca de común acordo e unha vez que o motivo da guerra sinalada no artigo 1º do presente tratado sexa vulnerado, momento en que se despoxará a Bonaparte de toda posibilidade de perturbar e de renova-las súas tentativas para apoderarse do poder supremo en Francia. Feito en Viena, o 25 de marzo de 1815. (FHOLE N e SU RATTE AU, J.R.: Textes d’ Histoire Contemporaine, Ed. Sedes, Paris, 1967. Paxs. 191-192) Z. 9. O mapa de Europa redibuxado pola Restauración. Os Estados europeos despois da Restauración en 1815. Z. 10. Fernando VII anula a Const ituciónde Cádiz en España. “As Cortes, no mesm o día da súa instalación, e polo principio das súas actas , despoxáronme da soberanía, pouco antes recoñecida polos mesmos deputados, atribuíndoa nominalmente á nación para apropiarse dela eles mesmos, e dar despois a ésta sobre tal usurpación as leis que quixeron, impoñéndolle o xugo de que forzosamente as recibise nunha nova Constitución, que sin poder de provincia, pobo nin xunt a, e sin noticia das que se dicían representadas polos suplentes de España e Indias, estableceron os diputados, e les mesmos sancionaron e publicaron en 1812. Es te primeiro atentado contra as prerrogativas do trono, abusando do nome da nación, foi como a base dos moitos que a este se seguiron; e a pesar da repugnancia de moitos deputados,, tal vez do maior número, foron adoptados e elevados á leis, que chamaron fundamentais, por medi o da gritería, 58

ameazas e violencia dos que asistían ás galerías das Corte s, c on qu e se impo ñía e aterrab a; e ó q ue era verdadeiramente obra dunha facción, revestías elle do espaciosos c olorido de “vontade xeral”, e por tal fixo pasar a de unhos poucos sediciosos, que en Cádiz e despois en Madrid, ocasionaron ós bos coidados e pesadumbre... Conformándome coas decididas e xerais demostracións da vontade dos me us pobos, e por ser elas xustas e fundadas, declaro que o meu real ánimo é non somentes non xurar nin acceder á dita constitución nin a decreto algún das Cortes xerais e extraordinarias, e das ordinarias actualmente abertas, a saber os que se xan depresivos dos dereitos e prerrogativas da miña soberanía, establecidos pola constitución e as leis en que longo tempo a nación viviu, senón o declarar aquela constitución e tales decretos nulos e deningún valor nin efecto...” (Fernando VII: Real decreto, 4 de maio de 1814. En: EGIDO LE ÓN, A ., M ONTE RO GA RCÍA , F. e outros: La hist oria contemporánea en la práctica. Ed. Centro de Estudios Ramón Areces, S.A. Madrid, 1996. Paxs. 67-68) Z. 11. A Restauración nas imaxes. O Congreso de Viena . J. B. Isabey. En: w w w . l i ce u s . c om / c g i -b i n / oc e / p u / e ur / . a s p . As revolucións liberais. Nova carga c ontra o Antigo Réxim e. Z. 12. O liberalismo doutrinario. “A liberdade é o dereito que cada un ten a ser sometido só ás leis, de non ser detido, encarcerado nin condenado a morte ou molestado, en calquera forma que sexa, polo capricho de un ou máis individuos. É o dereito que todos teñen a expres a-la súa opinión, a segui-las súas inclinacións, a trasladarse dun lugar a outro, a asociarse. É, finalmente, o dereito a influír sobre a marcha do Estado, quer nomeando a todos ou parte dos funcionarios quer aconsellando ou preguntando... Compárese esa liberdade coa dos antigos. Aquela consistía no exercicio colectivo e directo de moitos dos privilexios que correspondían á sob eranía, en deliberar a cerca do ben público, sobre a guerra, sobre a paz, en votar leis, dictar sentencias, examinar contas, etc.; máis ó mes mo tempo que era esta a liberdade para os antigos, consideraban compatible coa mesma a suxeición dos individuos ó poder da colectividade... Entre os antigos, o individuo sob erano en canto ós negoci os públicos, era escravo en tódalas súas relacións de carácter privado.” (CONS TANT , Benxam ín: Da liberdade dos antigos comparada á dos modernos. 1819) 59

Z. 13. A crítica do lexitimismo. “A autoridade do príncipe, como emanada directamente do ceo, é unha idea mític a e anticuada que os lexitimistas, pesie a tódolos seus esforzos, non c onsegue n xa im poñe r á comprensión das nacións, xa maduras. Unha idea así me smo ins ustent able é aque la da propiedade hereditaria sobre un territorio habitado por todo un pobo; e, de igual xeito, a idea dunha autoridade patriarcal, tomada das condicións de vida das tribus primitivas sometidas ós seus xefes, non é máis ca unha imaxe poética. A autoridade, en definitiva finita, e que non confire outro título có propio, non pode constituí-lo fundamento da relación xurídica. Non queda, poís, máis co contrato -expreso ou tácito- ou sexa, contrato social estatal.” (VON R OTTE CK, K. en KÜH NL Reinha rd: L i b er a li s m o e f a sc i sm o, Barcelona, 1978. Pax. 42) Z. 14. As revolucións de 1820. O pronunciament o de Riego en España. “España está vivindo á mercé dun poder arbitrario e absoluto, exercido sen o menor respecto ás leis fundamentais da nación. O rei, que debe o seu trono a cantos loitaron na guerra da Independencia, non xurou, sen embargo, a Constitución, pacto entre o mo narc a e o seu pobo, alicerce e encarnación de toda nación moderna. A Constitución española, xusta e liberal, foi elaborada en Cádiz entre sangue e sufrimento. Pero o rei non a xurou e cómpre para que España se salve, que o rei xure e respecte esa constitución de 1812, afirmación lexítima e civil dos dereitos e deberes dos españois, de todos os españois, desde o rei ao último labrador... Si, si, soldados, a Constitución. ¡Viva a Constitución!” (RIEGO , Rafaél: Proclama. 1-I-1820) Z. 15. As revolucións de 1820. A independenc ia de Grecia. “Nós, descendentes dos sabios e nobles pobos da Hélade, nós que somos os contemporáneos das esclarecidas e civilizadas nacións de Europa, nós que conte mplamos as vantaxes de qu e gozan protexidas polo impenet rable escudo da lei, non encontramos xa posib le sufrir sin cobardía e autodesprezo o xugo c ruel do poder otomano que nos ten sometido por máis de catro séculos; un poder que non escoita razóns e non coñece outra lei que a súa propia vontade, que o ordena e dispón todo despóticamente e de acordo co seu capricho. Despois dest a prolo ngada esc ravitude, deci dimos recurrir ás armas para devengarnos e vengar a nosa patria contra unha terrib le ti ranía, cuxa esencia me sma é ini cua, un de spot ism o sin paralelo c o que ning ún ou tro pode compararse. A guerra contra os turcos na que nos achamos empeñados non é a de unha facción ou o resultado dunha sedición. Non está destinada aobtención d e vant axes para un ha part e aillada do pobo grego; é unha guerra nacional, unha guerra sagrada, unha guerra cuxo obxecto é reconqui star os dereito s da liberdade i ndividual, da propiedade e da honrra; dereitos que os pobos civilizados de Europa, nosos viciños, gozan hoxe; dereitos dos que nos priva a tiranía cruel e inaudita dos otomanos. ... A natureza gravou profundamente estes dereitos nos corazóns de todos os homes; as leis, en armonía coa natureza, consagráranos tan acabadamente que nin tres nin catro séculos -nin miles de millóns de séculos- puideron destruílos. A forza e a violencia conseguiron restrinxilos e paralizalos por unha temporada, pero a forza pode resucitalos e devolverlles o vigor do que gozaron antes durante moitos séculos... Construíndo sobre os cementos dos nosos dereitos naturais e desexando asimilarnos ó resto dos cristianos de Europa, nosos irmáns, temos comenzado unha guerra contra os turcos... Dez meses transcu rriron desde que comenzamos esta guerra nacional. Deus todo poderoso socorréunos. Aínda que non estamos preparados para unha tan grande empresa, as nosas armas conseguen a victoria por todas partes... Tivemos que loitar nunha situaci ón plagada de dificultades e es tamos aínda empeñados no esforzo de superalas. Non debe polo tanto sorprender que non puideramos proclamar dende o principio a independencia e ubicarn os entre o s pob os covili zados do mu ndo para marc har cara adiante xunto con eles... Confiamos en qu e estas razóns poderá xustificar ante os ollos das nacións a nosa demora, como tamén consolarnos da anarquía na que nos temos atopado mergullados...” (Proclamación da independencia na Asemblea Nacional Grega reunida en Epidauro o 27 de xaneiro de 1825, en: KOHN , H.: E l nacion alism o. Su sig nificad o y su his toria . Ed. Paidós, Bos Aires, 1966, paxs. 159-161) Z. 16. As revolucións de 1830. Aspectos sociais. 60

“O Sr. Grandet está, igual ca min, á c abeza da banca e, desde xullo, a banca está á cabeza do Estado. A burguesía subs tituíu o sub urbio de Saint-Germain e a banca é a nobreza da clase burguesa. As circunstancias chaman á alta banca a recupera-lo poder... Acúsase ós banqueiros de ser feroces... Eu sei mellor ca ninguén que estas palabras non son razóns e o rei (Luís Filipe de Orleáns) non ama outra cousa qu e o diñeiro. Hai neces idade de moitos soldados para conter ós obreiros e ós repúblicanos. O goberno ten grande interese en favorece-la bolsa. Un ministerio non pode desface-la bolsa, pero esta pode desface-lo ministerio. O diñe iro é o nervi o non só da guerra senón tamén da paz armada da que gozamos desd e xullo. O outro é o exercito, indispensable (na lo

Add a comment

Related presentations

Related pages

Colección Oro, Vol. 4: Boleros - Microsoft Store

Música para Despertar los Sentidos - Saxofón Cumbiambero. Los Diplomáticos. 9,99 €
Read more

Colección Flamenco, Vol. 4 - Microsoft Store

Colección Flamenco, Vol. 4. 4:27 Nur Album. Zusätzliche Informationen . Genres Mehr , Weltmusik Label WM Spain Gesamtdauer 36:39 Musiktitel 9 ...
Read more

Colección # 4 - YouTube

Nueva colección, 18/10 ... This feature is not available right now. Please try again later.
Read more

Dinastía Vivanco Colección Vivanco 4 Varietales Tinto ...

Über Colección Vivanco 4 Varietales Tinto 2012. In der nordspanischen Weinregion Rioja Alta ist seit 2004 das Weingut Dinastía Vivanco ansässig.
Read more

Colección 4 Varietales - Opici Wines — Since 1913

The Colección wines from Dinastia Vivanco are limited-production wines that capture the essence of traditional Rioja grape varieties and their cultivation ...
Read more

Colección Vivanco 4 Varietales Tinto 2007 - Rotwein ...

17/20 Punkten für ›Colección Vivanco 4 Varietalis Tinto 2007‹ von Dinastía Vivanco (28.09.2011) Exzellent bewertet: ›Colección Vivanco 4 ...
Read more

Costeira 68 coleccion m Online kaufen | SpainFlavor.com

Costeira 68 coleccion m | SpainFlavor.com. Kaufen Sie Spanische Lebensmittel online bei SpainFlavor.
Read more

Beronia Colección Beronia Tempranillo Elaboración ...

Beronia Colección Beronia Tempranillo Elaboración Especial - Farbe: intensives, tiefes Kirschrot. ... 4: Allergene: Enthält Sulfite: Erzeuger:
Read more

Colección - Gratacós Barcelona 1940

Colección; Lisos; Outlet; Blog; Newsletter; Contacto; Corporate; Área Clientes; Shop On Line › Colección. ... < < 1 2 3 4 5 6 7 > >| Mostrando 154 al ...
Read more

Opel Collection

COLECCIÓN DE MARCA. Señoras. Caballeros. Niños. Accesorios. OPC. Señoras. Caballeros. ... Abmessungen Gehäuse: Ø 4,5 cm Farbe: schwarz / gelb ...
Read more