διατροφη στην αρχαια ελλαδα αρχαια β γυμν

50 %
50 %
Information about διατροφη στην αρχαια ελλαδα αρχαια β γυμν

Published on March 4, 2014

Author: somakris

Source: slideshare.net

ΚΥΡΙΑΚΗ Β3 ΑΡΧΑΙΑ Β’ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ 5o Γυμνάσιο Ξάνθης

Η ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ Τις διατροφικές συνήθειες των αρχαίων Ελλήνων χαρακτήριζε η λιτότητα, κάτι που αντικατόπτριζε τις δύσκολες συνθήκες υπό τις οποίες διεξάγετο η ελληνική γεωργική δραστηριότητα. Θεμέλιο τους ήταν η λεγόμενη «μεσογειακή τριάδα» σιτάρι, λάδι και κρασί. Στη βάση της διατροφής των αρχαίων Ελλήνων συναντούμε τα δημητριακά σιτάρι και, σε περιπτώσεις ανάγκης, μείγμα κριθαριού με σιτάρι, από το οποίο παρασκευαζόταν ο άρτος. Τα δημητριακά συνοδεύονταν συνήθως από οπωροκηπευτικά (λάχανα, κρεμμύδια, φακές και ρεβίθια). Η κατανάλωση κρέατος και θαλασσινών σχετιζόταν με την οικονομική κατάσταση της οικογένειας, αλλά και με το αν κατοικούσε στην πόλη, στην ύπαιθρο ή κοντά στη θάλασσα. Οι Έλληνες κατανάλωναν ιδιαιτέρως τα γαλακτοκομικά και κυρίως το τυρί. Το βούτυρο ήταν γνωστό, αλλά αντί αυτού γινόταν χρήση κυρίως του ελαιόλαδου. Το φαγητό συνόδευε κρασί (κόκκινο, λευκό ή ροζέ) αναμεμειγμένο με νερό.

ΓΕΥΜΑΤΑ Ιδιωτικά Για τους αρχαίους Έλληνες τα γεύματα της ημέρας ήταν τρία στον αριθμό. Το πρώτο από αυτά (ἀκρατισμός) αποτελούσε κριθαρένιο ψωμί βουτηγμένο σε κρασί ( ἄκρατος), συνοδευόμενο από σύκα ή ελιές.Το δεύτερο (ἄριστον) λάμβανε χώρα το μεσημέρι ή νωρίς το απόγευμα.Το τρίτο (δεῖπνον), το οποίο ήταν και το σημαντικότερο της ημέρας, σε γενικές γραμμές καταναλωνόταν αφού η νύχτα είχε πλέον πέσει. Σε αυτά μπορεί να προστεθεί ένα επιπλέον ελαφρύ γεύμα (ἑσπέρισμα) αργά το απόγευμα. Τέλος το ἀριστόδειπνον ήταν ένα κανονικό γεύμα που μπορούσε να σερβιριστεί αργά το απόγευμα στη θέση του δείπνου. Φαίνεται πως, στις περισσότερες περιστάσεις, οι γυναίκες γευμάτιζαν χωριστά από τους άνδρες. Εάν το μέγεθος του σπιτιού το καθιστούσε αδύνατο, οι άνδρες κάθονταν στο τραπέζι πρώτοι, με τις γυναίκες να τους ακολουθούν μόνο αφού οι τελευταίοι είχαν ολοκληρώσει το γεύμα τους.Ρόλο υπηρετών διατηρούσαν οι δούλοι. Στις φτωχές οικογένειες, σύμφωνα με το φιλόσοφο Αριστοτέλη, τις υπηρεσίες τους προσέφεραν οι γυναίκες και τα παιδιά, καλύπτοντας την απουσία δούλων. Χάρις στο έθιμο της τοποθέτησης στους τάφους μικρών μοντέλων επίπλων από ψημένο πηλό, σήμερα κατέχουμε σημαντικές πληροφορίες για το πώς έμοιαζαν. Οι Έλληνες έτρωγαν καθιστοί, ενώ οι πάγκοι χρησιμοποιούνταν κυρίως στα συμπόσια.Τα τραπέζια, υψηλά για καθημερινή χρήση και χαμηλά για τα συμπόσια, είχαν συνήθως ορθογώνιο σχήμα. Κατά τον 4ο αιώνα π.Χ. ιδιαίτερα διαδεδομένα ήταν τα στρογγυλά τραπέζια, συχνά με ζωόμορφα πόδια. Κομμάτια πεπλατυσμένου ψωμιού μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως πιάτα, ωστόσο τα πήλινα δοχεία ήταν και τα πιο διαδεδομένα. Τα πιάτα με την πάροδο του χρόνου κατασκευάζονταν με περισσότερο γούστο και επιμέλεια, με αποτέλεσμα να συναντά κανείς κατά τη ρωμαϊκή περίοδο πιάτα από πολύτιμα μέταλλα ή ακόμη και γυαλί. Η χρήση μαχαιροπήρουνων δεν ήταν και πολύ συχνή: η χρήση του πηρουνιού ήταν άγνωστη και ο σύνηθης τρόπος λήψης του φαγητού ήταν με τα δάχτυλα.Εντούτοις μαχαίρια χρησιμοποιούνταν για την κοπή του κρέατος, καθώς και κάποια μορφή κουταλιών για σούπες και ζωμούς.Κομμάτια ψωμιού ( ἀπομαγδαλία) μπορούσαν να

ΓΕΥΜΑΤΑ Συμπόσιο Στην ελληνική αρχαιότητα εκτός από το καθημερινό δείπνο (βραδινό γεύμα) υπήρχε και το δειπνούμενο γεύμα με φίλους ή γνωστούς που ονομάζονταν "συμπόσιο" ή "εστίαση" που σήμερα λέγεται συνεστίαση. Υπήρχαν και δείπνα όπου οι συμμετέχοντες συνεισέφεραν ή οικονομικά, ή με τρόφιμα, τα οποία και λέγονταν "συμβολές". Ο Όμηρος τα αποκαλεί "εράνους", ενώ γνωστές είναι οι αρχαίες σχετικές φράσεις "δειπνείν από συμβολών", ή "δείπνον από σπυρίδος". Το συμπόσιον (λέξη που σημαίνει «συνάθροιση ανθρώπων που πίνουν») αποτελούσε έναν από τους πιο αγαπημένους τρόπους διασκέδασης των Ελλήνων. Περιελάμβανε δύο στάδια: το πρώτο ήταν αφιερωμένο στο φαγητό, που σε γενικές γραμμές ήταν λιτό, ενώ το δεύτερο στην κατανάλωση ποτού. Στην πραγματικότητα, οι αρχαίοι έπιναν κρασί και μαζί με το γεύμα, ενώ τα διάφορα ποτά συνοδεύονταν από μεζέδες (τραγήματα): κάστανα, κουκιά, ψημένοι κόκκοι σίτου ή ακόμη γλυκίσματα από μέλι, που είχαν ως στόχο την απορρόφηση του οινοπνεύματος ώστε να επιμηκυνθεί ο χρόνος της συνάθροισης.

ΓΕΥΜΑΤΑ Συμπόσιο Το δεύτερο μέρος ξεκινούσε με σπονδή, τις περισσότερες φορές προς τιμή του Διονύσου. Κατόπιν οι παριστάμενοι συζητούσαν ή έπαιζαν διάφορα επιτραπέζια παιχνίδια, όπως ο κότταβος. Συνεπώς τα άτομα έμεναν ξαπλωμένα σε ανάκλιντρα (κλίναι), ενώ χαμηλά τραπέζια φιλοξενούσαν τα φαγώσιμα και τα παιχνίδια. Χορεύτριες, ακροβάτες και μουσικοί συμπλήρωναν την ψυχαγωγία των παρευρισκομένων. Ένας «βασιλιάς του συμποσίου» ο οποίος εκλεγόταν στην τύχη αναλάμβανε να υποδεικνύει στους δούλους την αναλογία κρασιού και νερού κατά την προετοιμασία των ποτών. Εντελώς απαγορευμένο στις γυναίκες, με εξαίρεση τις χορεύτριες και τις εταίρες, το συμπόσιο ήταν ένα σημαντικότατο μέσο κοινωνικοποίησης στην Αρχαία Ελλάδα. Μπορούσε να διοργανωθεί από έναν ιδιώτη για τους φίλους ή για τα μέλη της οικογένειάς του, όπως ακριβώς συμβαίνει και σήμερα με τις προσκλήσεις σε δείπνο. Μπορούσε επίσης να αφορά τη μάζωξη μελών μιας θρησκευτικής ομάδας ή μιας εταιρείας (ενός είδος κλειστού κλαμπ για αριστοκράτες). Τα πολυτελή συμπόσια προφανώς προορίζονταν για τους πλούσιους, ωστόσο στα περισσότερα σπιτικά θρησκευτικές ή οικογενειακές γιορτές αποτελούσαν αφορμή για δείπνο, έστω και μετριοπαθέστερο. Το συμπόσιο ως πρακτική εισήγαγε κι ένα πραγματικό λογοτεχνικό ρεύμα: το «Συμπόσιον» του Πλάτωνα, το ομώνυμο έργο του Ξενοφώντα, «Το Συμπόσιον των Επτά Σοφών» του Πλουτάρχου και οι «Δειπνοσοφισταί» του Αθήναιου αποτελούν χαρακτηριστικά έργα.

ΓΕΥΜΑΤΑ Συσσίτια Τα συσσίτια αποτελούσαν κοινά γεύματα στα οποία συμμετείχαν υποχρεωτικά άνδρες κάθε ηλικίας στα πλαίσια κοινωνικού ή θρησκευτικού εθιμοτυπικού. Οι χαρακτηριστικότερες περιπτώσεις εντοπίζονται στην Κρήτη και τη Σπάρτη, αν και ορισμένες πηγές κάνουν αναφορά σε ανάλογες πρακτικές και σε άλλα μέρη. Άλλες γνωστές ονομασίες της πρακτικής αυτής είναι φειδίτια και ὰνδρεῖα. Συγκεκριμένα στην Αρχαία Σπάρτη, η συμμετοχή στα συσσίτια ήταν υποχρεωτική. Ανάμεσα στις υποχρεώσεις των Ομοίων, δηλαδή των μελών της σπαρτιατικής κοινωνίας με πλήρη πολιτικά δικαιώματα, ήταν η συνεισφορά τροφίμων (ή έτερης αποζημίωσης) για τη διατροφή που τους παρείχε το κράτος. Η αποτυχία ανταπόκρισης στον κανόνα αυτό ήταν ατιμωτική. Αντίθετα με τα συμπόσια, τα συσσίτια χαρακτήριζε η λιτότητα και η μετριοπάθεια.

Η ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΡΩΜΗ  Οι αρχαίοι Ρωμαίοι έτρωγαν συγκεκριμένα είδη κρέατος. Το σιτάρι ήταν ένα βασικό είδος της διατροφής τους καθώς από αυτό παρασκεύαζαν το ψωμί οι γυναίκες. Κυρίως όμως ήταν χορτοφάγοι. Οι Ρωμαίοι έτρωγαν πολλά φρούτα και λαχανικά. Οι αρχαίοι Ρωμαίοι άρχισαν να χρησιμοποιούν την ελιά από τον πρώτο αιώνα π.Χ. Το μέλι το μετέφεραν από την Αττική και την Ισπανία, αντικαθιστούσε τη ζάχαρη. Ένα τυπικό γεύμα των αρχαίων Ρωμαίων ήταν όπως είπαμε πλούσιο σε λαχανικά και φρούτα όπως σπαράγγια ή μήλα, σταφύλια και άλλα. Το κυνήγι, το ψάρι και τα πουλερικά αποτελούσαν πολυτέλεια. Οι αρχαίοι Ρωμαίοι προτιμούσαν από τα ψάρια το μπαρμπούνι και το θαλάσσιο χέλι. Το πρωινό τους συμπεριλάμβανε ψωμί βουτηγμένο σε κρασί με μέλι, τυρί ή ελιές. Το μεσημεριανό τους το έτρωγαν κατά της τρεις το μεσημέρι. Περιλάμβανε κάποια ορεκτικά, το κυρίως και τέλος το επιδόρπιο όπου ήταν ή φρούτα ή γλυκό. Το κρασί το έπαιρναν από την Ελλάδα και τα ελληνικά νησιά. Το κρασί στην αρχή το έπιναν μαζί με νερό. Οι αρχαίοι Ρωμαίοι ήταν γνωστοί για το καλό φαγητό.

Η ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΡΩΜΗ (ΣΥΝΕΧΕΙΑ)  Οι κοινοί άνθρωποι έτρωγαν ένα είδος κόκκου σιταριού που λεγόταν κεχρί. Το είδος του σπόρου αυτού χρησιμοποιούταν κυρίως για την σίτιση των ζώων. Η ζέα ήταν το μοναδικό υλικό που είχε καλλιεργηθεί από τους πρώτους Ρωμαίους και την χρησιμοποιούσαν σε όλες τις θρησκευτικές τους τελετές.  Μεγάλη αξία στην Ρωμαϊκή εποχή είχαν το κρασί και λάδι. Οι περισσότεροι άνθρωποι ήταν καλλιεργητές και καλλιεργούσαν μόνο τα αναγκαία που χρειάζονταν για να επιβιώσουν. Οι καλλιεργητές επίσης καλλιεργούσαν πολλά αμπέλια και ελαιόδεντρα. Στα τραπέζια των πλουσίων υπήρχαν πάντα τρόφιμα μεγάλης αξίας για την εποχή εκείνη, όπως γαρίδες ή ψάρια. Τα περισσότερα υλικά τους  ερχόντουσαν από πόλεις της Ανατολής όπως από την Κίνα και την Ινδία αλλά και την Ισπανία ή την Ελλάδα.Το μαρούλι είχε φτάσει στην κορυφή της διατροφικής πυραμίδας. Οι αρχαίοι Ρωμαίοι προτιμούσαν τα θαλασσινά. Το «γκάρουμ» ήταν ένα είδος σάλτσας φτιαγμένο από ψάρι, αλάτι και διάφορα άλλα υλικά.Οι αρχαίοι Ρωμαίοι συνήθιζαν να τρώνε  μισοξαπλωμένοι. Τα κύρια γεύματά τους ήταν το μεσημεριανό, το πρόγευμα και το δείπνο.

Η ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ        Η οικογένεια της βυζαντινής περιόδου, όταν καθόταν για φαγητό γύρω από το στρωμένο με το μενσάλι τραπέζι, είχε μπροστά της διάφορα σκεύη για τις τροφές και τα ποτά. Γύρω γύρω, στα πόδια των συνδαιτημόνων, ακουμπούσε το μανδήλι, ένα ενιαίο και μακρύ ύφασμα που χρησίμευε για το σκούπισμα των χεριών. Στη διατροφή των Βυζαντινών βασικό ρόλο είχαν το ψωμί, τα λαχανικά, τα όσπρια και τα δημητριακά, που τα μαγείρευαν με διάφορους τρόπους. Ο πιο συνηθισμένος τρόπος μαγειρείας ήταν το βράσιμο, όπως ειρωνικά μας αφήνει να καταλάβουμε και η βυζαντινή παροιμία "αργώ μαγείρω πάντα έκζεστα", δηλαδή "ο τεμπέλης μάγειρας όλα τα μαγειρεύει βραστά". Οι Βυζαντινοί έτρωγαν επίσης πουλερικά, που υπήρχαν σχεδόν σε κάθε σπίτι, καθώς και αυγά, με τα οποία έφτιαχναν τα περίφημα σφουγγάτα, τις γνωστές μας ομελέττες, που αναφέρονται και από τον Θεόδωρο Πρόδρομο. Από το γάλα έφτιαχναν τυριά όπως το ανθότυρο, το βλάχικο και το κεφαλίτζιν. Κρέας εξασφάλιζαν και με το κυνήγι, αγαπημένη απασχόληση των ανδρών που τους παρείχε συνάμα ευκαιρίες για προσωπική διάκριση. Κυνηγούσαν με σκυλιά και γεράκια. Δεν περιφρονούσαν όμως και άλλες μεθόδους όπως τις παγίδες, τα δίχτυα και τις ιξόβεργες. Τα μεγαλύτερα ζώα αποτελούσαν ακριβότερη και λιγότερο διαδεδομένη τροφή. Τα χοιροσφάγια, που γίνονταν κάθε χειμώνα, προμήθευαν την οικογένεια με τα λουκάνικα, τα παστά και το μαγειρικό λίπος όλης της χρονιάς. Το αρνί ήταν προσιτό μόνο στα πιο ευκατάστατα νοικοκυριά. Σπανιότερα έτρωγαν οι Βυζαντινοί τα βοοειδή, μια και τα χρησιμοποιούσαν κυρίως για την καλλιέργεια των χωραφιών. Αγαπούσαν επίσης τα κάθε λογής ψάρια, φρέσκα ή παστά, και τα θαλασσινά. Τα διάφορα κρασιά, για τα οποία φημιζόταν η Μακεδονία, καθώς και τα φρούτα, συνόδευαν τα τραπεζώματά τους μαζί με μελωμένα και σιροπιαστά γλυκά. Τα γεύματα μπορούσαν να είναι απλά αλλά και εξαιρετικά πολύπλοκα και πλούσια, ανάλογα με την οικονομική κατάσταση κάθε οικογένειας. Εξάλλου, όπως και οι ίδιοι έλεγαν, καταλαβαίνει κανείς "από του γεύματος τον πίθον".

ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ                Αρχαιοελληνική Σαλάτα με Πλιγούρι Φέτα και Ρόδι Συστατικά (για 4 άτομα) 1 φλιτζ. πλιγούρι 1 ρόδι ώριμο 1 κ. σούπας καρύδια 3-4 κρεμμυδάκια φρέσκα 1/8 ματσάκι άνηθο 70γρ. τυρί φέτα για το ντρέσινγκ: 2 κ. σούπας ελαιόλαδο 1 κ. σούπας πετιμέζι 2 κ. σούπας χυμό ροδιού αλάτι χοντρό πιπέρι φρέσκο

ΕΚΤΕΛΕΣΗ  Βάζουμε το πλιγούρι σε ένα μπολ, με 2 φλιτζάνια νερό, να μουλιάσει για 3 ώρες τουλάχιστον και αφαιρούμε τυχόν επιπλέοντα αντικείμενα (πετραδάκια κ.α.). Στραγγίζουμε καλά.   Κόβουμε το ρόδι στη μέση και με ένα κουτάλι αφαιρούμε τους σπόρους από το ένα μισό ενώ παίρνουμε το χυμό από το άλλο μισό.   Καθαρίζουμε, πλένουμε το κρεμμύδι, τον άνηθο και τα ψιλοκόβουμε. Σε ένα γουδί σπάμε τα καρύδια.   Προσθέτουμε στο πλιγούρι τους σπόρους από το ρόδι, τα καρύδια, το κρεμμύδι, τον άνηθο, τη φέτα θρυμματισμένη και ανακατεύουμε. Προσθέτουμε όσο αλάτι και πιπέρι θέλουμε.   Ταυτόχρονα φτιάχνουμε το ντρέσινγκ βάζοντας όλα τα υλικά του σε ένα μπολ και ανακατεύοντας με ένα σύρμα χειρός.   Προσθέτουμε στο πλιγούρι το ντρέσινκ και ανακατεύουμε. Ξαναδοκιμάζουμε τα καρυκεύματα.   Σερβίρουμε σε ίσιο πιάτο και πασπαλίζουμε με καρύδια και ρόδια για ωραία παρουσίαση.   Καλή σας όρεξη...

ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ

ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ   1. Οταν τρωμε δεν μιλάμε. 2. Μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλο λόγο μην πεις 3. Οπου ακούς πολλά κεράσια κράτα μικρό καλάθι 4. Ποσ’ απίδια πιάνει ο σάκος 5. Δυο καρπούζια δεν χωράν σε μια μασχάλη 6. Κάθε πράγμα στο καιρό του και ο κολιός τον Αύγουστο 7. Τον έπιασαν στα πράσα 8. Φατε μάτια ψαριά και κοίλα περίδρομο 9. Νηστικό αρκούδι δεν χορεύει 10. Των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν 11. Αγάλι-αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι 12. Μάζευε κι ας είναι ρώγες 13. Ο τεμπέλης δεν τρωει τα αμύγδαλα για να μην τα σπάει. 14. Η ζωή είναι ένα λουλούδι και ο ερωτάς το μέλι του 15. Οποιος δουλεύει δεν πείνα και αν πεινά δεν πεθαίνει. 16. Η αλήθεια και το λαδί βγαίνουν από πάνω 17. Το μήλο κάτω από την μηλιά θα πέσει 18. Υπάρχουν και αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια 19. Ενα μήλο την ημέρα τον γιατρό τον κάνει πέρα. 20. Οποιος δεν θέλει να ζυμώσει 10 μέρες κοσκινίζει. 21. Οποιος μπλέκεται με τα πίτουρα τον τρων οι κότες 22. Φασούλι-φασουλή γεμίζει το σακούλι. 23. Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα.

ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ Κουβαλάει κρασί και πίνει νερό. νερό. (Λέγεται γι' αυτούς που κοπιάζουν σε ξένες δουλειές και δεν αμοίβονται όπως πρέπει).  Της γειτόνισσας τ' αυγά είναι πάντα πιο μεγάλα. (Εκφράζει τη ζηλεια προς τους συνανθρώπους μας, που δεν είναι πάντοτε δικαιολογημένη.)  Σαν και σένα βρε κασίδη, χίλιους έχουμε στο ξύδι. — Το λέμε σε ανθρώπους που γίνονται ενοχλητικοί για να δείξουμε πόσο ασήμαντοι και τιποτένιοι είναι. — Λέγεται και για τους αποτυχημένους γαμπρούς.   Εσύ το κανταΐφι κι εγώ ούτε ψωμί αρμένικο. — Εκφράζει παράπονο για άνιση και άδικη κατανομή στα αγαθά ή χρηματικά οφέλη. — Ο αδικημένος.  Ακόμα δεν βγήκες από τ' αυγό σου. — Ακόμα δεν μεγάλωσες. — Ακόμα δεν ωρίμασες.  Όποιος πιάνει το μελί, γλείφει τα δάχτυλά του. (Όποιος έρχεται σε επαφή με αγαθά ή χρήματα, βάζει λίγα και στην τσέπη του.)

ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ             Γι' άλλους γεννάς τ' αυγό, σε μένα κακαρίζεις. — Σε εμένα λες τους επαίνους και τα καλά λόγια, αλλά άλλου πηγαίνεις και πληρώνεις. — Όταν ακούμε μόνο λόγια, αλλά δεν έχουμε κέρδη. Γλυκός σαν το μέλι και βαρύς σαν τ' αλάτι. Ο καλός και ικανός άνθρωπος. Δεν βγαίνει βούτυρο - Δεν βγαίνει ψωμί. Δεν υπάρχει κέρδος. Όποιος πίνει βερεσέ κρασί, μεθάει δυο φορές. Ίσως επειδή πίνει πολύ. Πάτησες την πίτα. — Την έπαθες. — Έπεσες στην παγίδα.

Σας ευχαριστώ πολύ για την υπομονή σας

Add a comment

Related presentations

Related pages

Οικιακή Οικονομία by akoutelida - 1.1 Η οικογένεια στην ...

Οι ρόλοι στην ομάδα και τι δεν πρέπει να ... Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ... Β) ΔΙΑΤΡΟΦΗ:
Read more

Search "ΠΡΟΧΕΙΡΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΑ ΣΤΗΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ β γυμν" (9317 ...

διατροφη στην αρχαια ελλαδα αρχαια β γυμν 1. ΚΥΡΙΑΚΗ Β3 ΑΡΧΑΙΑ Β’ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ...
Read more

Παλαιοχώρι Λέσβου : ΑΡΧΑΙΑ - ΔΕΙΓΜΑ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΑΤΟΣ Α΄ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

Ομως στην ασκηση 4,(β) ... γραφουμε πρωτο μαθημα αρχαια και ειχα ... ΕΛΛΑΔΑ ...
Read more

Η ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ. ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΘΗΤΩΝ ΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ...

1. Η ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ 2. Οι αρχαίοι Έλληνες κυρίως οι Αθηναίοι και οι ...
Read more

ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΜΑΘΗΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ

ΚΑΡΚΙΝΟΣ & ΔΙΑΤΡΟΦΗ . ... ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ... Η Β ΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ...
Read more

Διαδραστικά Σχολικά Βιβλία

Αρχαια Ελλαδα, ... Κοινωνικη και Πολιτικη Οργανωση στην Αρχαια Ελλαδα (Β Γενικου ...
Read more

ΟΙΚΙΑΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - users.sch.gr

ΟΙΚΙΑΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ... ΔΙΑΤΡΟΦΗ" στην Α ... στην τάξη β) ...
Read more

Παλαιοχώρι Λέσβου : ΔΕΙΓΜΑ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΑΤΟΣ: ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ...

Β. ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ: ... στον ίδιο αριθμό και στην ίδια πτώση: ... ΕΛΛΑΔΑ ( 11 ) ΕΛΛΑΔΑ ...
Read more